14.04.2025.Dr AMBEDKAR BIRTHDAY.CASTE INDIA OR INDIAN CASTEISM? By Team UTnews.

(In English, हिंदी,தமிழ்,ಕನ್ನಡಿ,టెలుఘు)

INDIAN CASTEISM OR CASTE INDIA ?

Lives, buried: Untouchability persists in India, across villages,Towns and Metro cities.

Discrimination permeates areas such as educational institutions, places of worship, courtrooms, police stations, factories, government offices—even corporate boardrooms and party offices

Prathima NandakumarBy Prathima Nandakumar : April 14, 2025
38-Dalit-grave-diggers-at-the-Kalpalli-cemeteryDays full of darkness: Dalit grave-diggers at the Kalpalli cemetery in Bengaluru during the Covid-19 pandemic | Bhanu Prakash Chandra.

1)

On March 12, members of the dalit community in Gidhagram, West Bengal, entered the Gidheshwar Shiv temple, breaking a longstanding caste barrier. These dalit families, traditionally cobblers and weavers, were denied entry to the temple during the Maha Shivratri celebrations, exposing the illusion of a modern and egalitarian state. They were finally able to visit the temple, but only under police protection.

This incident is far from isolated. Caste discrimination and the practice of untouchability continue to plague India. Although 75 years have passed since untouchability was abolished under Article 17 of the Constitution, dalits, also known as scheduled castes (SC), continue to be excluded from public spaces, including crematoriums. While local authorities in Gidhagram intervened to protect the constitutional rights of the marginalised, the persistence of such practices highlighted the failure of systemic reform.

2)

In September 2024, a 30-metre ‘untouchability wall’ constructed by caste Hindus in Vishwanatham village in Tamil Nadu’s Virudhunagar district, to conceal the cremation ground used by dalits, was demolished by panchayat authorities


3)

. In Karnataka’s Yadgir district, the midday meal programme at a government school was disrupted after the cook and his assistant refused to wash the plates used by dalit children. 

4)

In another incident, a government school headmistress, Nirmala Dange, in the same district received death threats after inviting a dalit as the chief guest for Republic Day celebrations.

Right to pray: Dalit women of Gidhagram village in West Bengal’s Burdwan district come out from a Shiv temple; they had been denied entry to this temple during Maha Shivratri, but they finally entered on March 12 under police protection | Salil BeraRight to pray: Dalit women of Gidhagram village in West Bengal’s Burdwan district come out from a Shiv temple; they had been denied entry to this temple during Maha Shivratri, but they finally entered on March 12 under police protection | Salil Bera

5)

Elsewhere, a dalit groom was targeted by upper caste Thakurs in Madhya Pradesh’s Damoh district for using a horse-drawn carriage during his wedding procession. Three people who helped pull the carriage―Rahul Rajak, Krishna Rajak and Jagdish Ahirwar―were beaten up. 

6)

In Rajasthan’s Dev Doongri village in Rajsamand district, upper caste Rawats disrupted the funeral of a dalit man from the Salvi community, claiming the government-allocated burial ground was too close to their land. The funeral proceeded under police supervision. 

7)

Dalits in Kadanur village in Bengaluru Rural district were denied haircuts at a barber shop, while in Mysuru’s Hallare village, another barber, Mallikarjun Shetty, faced a social boycott for offering his services to a dalit man.

8)

In Tamil Nadu’s deep south, especially Tirunelveli, Thoothukudi and Tenkasi districts, there is a practice of students wearing coloured wristbands or threads to signify their caste. Thevars don red and yellow, Nadars wear blue and yellow and Yadavs sport saffron. Although they come under the Most Backward Community category, these communities are socially and politically powerful in south Tamil Nadu. Dalit Pallars, meanwhile, wear green and red threads and Arundhathiyars, the most oppressed, use green, black and white threads. Rings and bindis are also used for this purpose.

Justice K. Chandru, who was appointed by the Tamil Nadu government as a one-person commission to suggest how caste discrimination could be prevented in schools, said in his report that the threads worn by students were “coded markers of caste identity” and called for a ban. The report revealed that between May 2021 and April 2022, as many as 117 cases relating to disputes involving students were registered in Tamil Nadu. Of these, 24 cases were either due to caste identification or altercation due to intercaste love affairs.

Caste differences prevail in schools in other districts in southern and western Tamil Nadu as well. In some of the schools, attendance registers have caste columns and teachers call their students by caste names.


 “The school is only an extension of what is happening in society. Parents say they won’t send their children to school and take midday meal if the teachers are dalits,” Justice Chandru told THE WEEK. His recommendations are yet to be implemented.

An untouchability-free India is enshrined in Article 17 of the Constitution. Yet, caste discrimination persists, not as a remnant, but as an institutionalised feature of the so-called modern state. The nature of caste discrimination has evolved from overt to subtle, cloaked in hypocrisy and denial. According to dalit activists, untouchability has spread from villages to cities, 

infiltrating educational institutions, 

temples, 

barber shops, 

courtrooms, 

police stations,

 factories, 

government offices,

 corporate boardrooms and 

even political party offices.

Sanjay AhlawatSanjay Ahlawat

“We often understand caste discrimination through brutal cases of caste atrocities, which represent overt discrimination. If you examine where dalits working in cities live and how they live, you will realise nothing has changed. 

9)

Most dalits are still employed in cleaning or low-tier jobs. 

10)

They continue to reside in ghettos lacking basic amenities,” said Rahul Sonpimple, president of the All India Independent Scheduled Castes Association, a grassroots organisation uniting dalit leaders and movements.

10)

 The “untouchable” castes within the SC communities continue to perform menial tasks such as manual scavenging, 

grave digging, 

cremation and 

sweeping. They are ostracised, denied equal opportunities and forced into inhumane practices like 

bonded labour and the 

devadasi system (sex slavery).

“Untouchability is prevalent in rural India. Upper caste landholding communities prevent dalit families from migrating to cities, as this would deprive them of cheap labour and menial cleaning work,” said

11)

 Bengaluru-based dalit activist Ruth Manorama. “In urban areas, dalit women are impoverished and live under the constant threat of eviction, owning neither homes nor land. 


Working in the unorganised sector with low-paying jobs, they cannot afford to send their children to school. Most are burdened by debt.”

The Scheduled Caste and Scheduled Tribe (Prevention of Atrocities) Act, 1989, was intended to end caste-based violence and discrimination.


12) However, statistics paint a different picture. In 2022, the number of cases registered under the law for SCs were 57,582, 

and 10,064 for STs. 

While states such as Uttar Pradesh, Rajasthan, Bihar and Madhya Pradesh lead the list, ‘progressive’ states such as Maharashtra and Karnataka fare no better.

 The conviction rate dropped to 32.4 per cent in 2022 from 39.2 per cent in 2020.

Bezwada Wilson, national convener, Safai Karmachari AndolanBezwada Wilson, national convener, Safai Karmachari Andolan

Only five states―Bihar, Chhattisgarh, Jharkhand, Kerala and Madhya Pradesh―have established special police stations (Karnataka recently approved the creation of 33 special police stations and the recruitment of 450 personnel to handle emergency caste atrocity cases). Just 194 of 498 districts across 14 states have set up special courts to expedite trials.

Advocate Hariram A., a dalit activist associated with the Bahujan Samaj Party, said, “Courts and police often cite misuse of the Atrocities Act. The conviction rate is a mere 3–4 per cent. Most cases result in acquittals due to lack of evidence, as prejudiced or corrupt police fail to present it in court. Worse still, victims are pressured to compromise and withdraw cases. 

13)

A casteist judge or police officer is the most dangerous, ensuring justice is never served. Some officers even encourage the accused to file counter-complaints against victims.”

Anyone employing a person for manual scavenging work could be jailed for up to a year or fined Rs50,000, or both. But there has not been a single conviction- Bezwada Wilson

Y. Mariswamy of the Samajik Parivartan Janandolan said convictions were low because police failed to gather and present evidence against perpetrators of caste-based violence, instead “advising” victims to settle out of court. 

14)

“A dalit boy in love with a girl from a backward-class community was stripped and beaten by the girl’s parents in Bengaluru. Yet, the police neither arrested the culprits nor included serious charges,” said Mariswamy. “The Right to Education Act has failed its purpose, as no private school adheres to the requirement of reserving 25 per cent of seats for children from marginalised communities. The private lobby and politician-owned educational institutions are to blame for the Act’s failure. Sadly, government schools catering to SC, ST, and poor OBC children are neglected, lacking teachers.”

15)

Shivam Sonkar, a dalit student, was denied admission by Banaras Hindu University to its PhD programme despite securing second place in the entrance exam in the general quota. Of seven available seats at the Malviya Centre for Peace Research, only four were filled. The university claimed that reserved seats remained vacant due to a lack of suitable applicants and that Sonkar, having qualified in the general category, could not be admitted under reserved criteria.


16)

 Ajay Rai, president of the Uttar Pradesh Congress, said it was shameful, particularly as it happened in Prime Minister Narendra Modi’s constituency. Ashutosh Sinha, a Samajwadi Party MLC, has written to Modi, highlighting the incident as an obstacle to higher education for dalit students.

17)

Hariram asserted that dalits needed political power, social capital and representation in high positions. Dalit intellectuals have started looking more at political empowerment. Sonpimple said the dalit question had historically remained just a caste issue. “If Gandhi’s caste reform was through social and spiritual means, Ambedkar’s idea of addressing caste discrimination was through political power. The dalit rights’ movement has passed through several phases.”

18)

During the colonial era, dalit mobilisation in states like Tamil Nadu, Maharashtra and Punjab challenged the state, introducing a new concept of rights. Ambedkar’s Kalaram Temple Satyagraha (1930) in Nashik demanded equal access for dalits, pushing Hindu society to reflect on exclusion. “Babasaheb identified education as a tool for liberation, while political power and economic upliftment were essential,” said Sonpimple. “He advocated for a separate electorate for dalits but had to compromise under the Poona Pact of 1932, signed between caste Hindus and the depressed classes, which fixed reserved seats at 147 in the provincial legislatures.”

19)

Today, 84 of 543 Lok Sabha seats are reserved for dalits, but they rarely exceed one-third of the voters. Consequently, dalit MPs must appeal to upper caste voters to win and cannot focus exclusively on their community. “While dalits have reserved seats, their political representation lacks power due to upper caste dominance,” said Hariram. Elected dalits prioritise parties over community, even amid crimes against them. 

20)

Unsurprisingly, in 78 years of independence, there has been no dalit prime minister, only three presidents and seven chief ministers. Of 71 ministers in the Modi 3.0 cabinet, there are only 10 dalits. “The populism of successive governments has most affected the marginalised communities,” said Hariram. “Budgetary allocations exist only on paper; they are never spent and are returned to the treasury.”

Topper with no seat: Shivam Sonkar, a dalit student, outside the Banaras Hindu University. Despite securing second place in the entrance exam in the general quota, BHU denied him admission to its PhD programme| X@ambedkariteIND
21)

Topper with no seat: Shivam Sonkar, a dalit student, outside the Banaras Hindu University. Despite securing second place in the entrance exam in the general quota, BHU denied him admission to its PhD programme| X@ambedkariteIND

He also pointed out that our executive and judiciary were dominated by upper caste officers. “Appointments and promotions hinge on nepotism. Even if a dalit reaches these positions through merit and hard work, they cannot escape casteist slurs or discrimination through denied promotions,” said Hariram. IAS or IPS officers, too, are unable to escape discrimination, said Manorama.

In urban areas, untouchability manifests subtly. Dalits are often refused rental housing. “Though landlords may not directly ask about caste, they probe thoroughly to uncover it. Displaying Dr Ambedkar’s portrait risks eviction or discrimination from neighbours,” said Mariswamy. Consequently, dalits are forced into ghettos lacking civic amenities. 

22)

A stark example of modern untouchability can be found in the Anandapura slum in central Bengaluru, where dalit homes are denied piped water.

On March 14, Selvi, a widow and mother of four, was electrocuted while attempting to switch on a water pump. Residents have installed 30 pumps to illegally draw water from a pipeline supplying a local temple. “Our families have lived here for four decades without a water connection. Each pump serves four houses,” confided Rani (name changed), a resident, noting that Selvi was the fourth casualty. “A majority of us are educated today, but it does not ensure equality. Our locality is neglected by authorities. We are poor yet educated, working in garment factories, schools and offices, but we feel invisible,” she said.

Rahul Sonpimple, president, All India Independent Scheduled Castes’ Association

23)

Rani’s disillusionment echoes Dr Ambedkar’s, who converted to Buddhism in 1956 after feeling disenchanted with Hindu reform movements. He urged dalits to follow suit to escape caste oppression. He called for dismantling the “rigid and exploitative” caste system, which enforced inequality and subjugation. Criticising Hindu scriptures and practices for legitimising caste, he argued that no reform was possible while the system endured. He viewed untouchability as a direct consequence of the caste system, dehumanising millions of dalits by denying them basic rights, dignity and opportunity.

24)

While Article 15 prohibits discrimination, Article 14 guarantees equality and Article 21 ensures the right to life and dignity by banning untouchability, the ‘invisible’ people―manual scavengers, grave diggers, cremators and ‘safai karmacharis’ engaged in sweeping and cleaning―bear the brunt. “I was born into a caste where everyone did manual scavenging. As a child, seeing someone pick up human excreta shocked me. I wondered how it was possible,” said Bezwada Wilson, national convener of Safai Karmachari Andolan (SKA). “But a casteist mind normalises it, wired to think that a dalit is born to clean, needing only to wash their hands or wear gloves. These gloves mask the inhumanity and hypocrisy of civil society.”

25)

Nothing has changed. Most dalits [working in cities] are still employed in cleaning or low-tier jobs. They continue to reside in ghettos lacking basic amenities.

Two years ago, women sanitation workers from 10 states, including Delhi, gathered at Jantar Mantar in New Delhi, burning bamboo baskets used to collect excreta from dry latrines in a symbolic protest. Outraged by the government’s “white lies” about sewer-septic tank deaths, they demanded action. While the government reported nine deaths in 2022–23, the SKA recorded 339 based on news reports, FIRs and postmortem examinations.

Despite constitutional safeguards, systemic neglect, bureaucratic apathy and dangerous denial persist. A manual scavenger is defined as someone employed to clean, carry, dispose of or handle human excreta from an “insanitary latrine, open drain, pit”, railway tracks or other premises. Banned under the Prohibition of Employment as Manual Scavengers and their Rehabilitation Act (PEMSRA), the practice continues, disguised as “hazardous cleaning” due to loopholes in the amended 2013 law. The Act defines “hazardous cleaning” as manually cleaning a sewer or septic tank without employer-provided gear and excludes workers using “protective gear” (any one of the 44 types notified by the government) from being classified as manual scavengers.

“As per the Act, anyone employing a person for manual scavenging work, whether directly or indirectly, could be jailed for up to a year or fined Rs50,000, or both. For repeat offences, imprisonment could extend to two years or a fine of up to Rs1 lakh, or both. But there has not been a single conviction,” said Wilson.

The Centre claims that manual scavenging is not a caste-based occupation. However, a profile report by the ministry of social justice, as part of its National Action for Mechanised Sanitation Ecosystem (NAMASTE) programme, stated that nearly 92 per cent of sewer and septic tank workers belong to SC, ST and OBC (Other Backward Class) communities.

Toxic work: Safai Karmachari Andolan workers during their ‘Stop Killing Us’ campaign at Jantar Mantar in August 2023 | Getty ImagesToxic work: Safai Karmachari Andolan workers during their ‘Stop Killing Us’ campaign at Jantar Mantar in August 2023 | Getty Images

“How can the government make such a claim? Our groundwork clearly shows that the majority of manual scavenging workers are dalits and it is a caste-based occupation,” said Wilson. “There is no reconciliation, only denial, that caste discrimination exists. This is dangerous and unchecked within the system, including among IAS officers, the judiciary, and politicians. The prime minister turned cleaning into a spiritual experience. You see nothing wrong when you watch it from a place of privilege. Is sweeping the same as cleaning human excreta?”

On October 2, 2014, Modi launched the Swachh Bharat Mission, a national campaign to promote cleanliness and eradicate open defecation. “It created more chaos. More manual scavengers and sewage workers will be employed without new technology. There will be more manhole deaths, but they will not be registered. Sanitation workers, who deserve dignity and mechanisation of their work, will be garlanded and hailed as ‘soldiers’ and ‘martyrs’. Political leaders prefer photo-ops over structural reform,” said Wilson, adding that allocations for rehabilitation loans were nearing zero.

Social Justice and Empowerment Minister Ramdas Athawale told Parliament last year that of 766 districts, 249 declared themselves manual scavenging-free and uploaded certification on the designated portal. The rehabilitation package includes a one-time cash assistance of Rs40,000 and a back-end capital subsidy of up to Rs3.25 lakh. Dependents of manual scavengers are also eligible for self-employment projects worth up to Rs10 lakh (Rs15 lakh for sanitation projects) and skill development training for up to two years, with a monthly stipend of RRs3,000. “In our modern cities, we still believe in a sanitation model that involves human labour. It is a design flaw. It is time to detach caste from the design of the sanitation model,” said Wilson.

26)

The devadasi system is another exploitative practice harming dalit communities. When Seetavva Dundappa Jodatti was honoured with the Padma Shri in 2018, it drew national attention to the controversial system, which was legally abolished in Karnataka in 1982, followed by similar bans in other states. In Karnataka, young girls from the “Maadiga” (dalit) community are dedicated to a deity in the belief that it would cure illness or bring good fortune to the family. Often, it leads to sexual exploitation by upper caste men.

Seetavva, the youngest of six daughters, was herself dedicated as a devadasi. She later escaped the system and founded MASS, an NGO dedicated to the rehabilitation of devadasis, through which she has rescued over 4,000 women. A 2018 study by Karnataka State Women’s University estimated that the state still has around 80,000 devadasis. Despite legal prohibitions, girls from marginalised communities continue to be forced into sex work under the guise of tradition. This led the National Human Rights Commission to demand a report from the Centre on the “continuing menace” of the devadasi system in six states―Karnataka, Kerala, Tamil Nadu, Andhra Pradesh, Telangana and Maharashtra.


“I have been working for the last 27 years for the rehabilitation of former devadasis in Belagavi, and there are no more cases here. But I notice young women being forced into this in other districts. The government must curb the practice through stricter implementation of the law. Unless these women achieve economic independence, they will continue to be exploited,” said Seetavva. She has urged the Karnataka government to enhance pensions to Rs5,000 a month and grant two acres to each beneficiary.

27)

Grave digging, too, is a caste-based and hereditary occupation in many parts of the country. The irony is stark in villages, where dalits, being landless, must endure humiliation even in death. They must scout for burial land, as upper caste communities deem it inauspicious to witness a dalit funeral and often respond with social ostracism or violent attacks. Souri Raju, a fifth-generation grave digger who lives with his wife and six children inside the Kalpalli crematorium premises in Bengaluru, said it was a long battle to secure even minimum wages.

“Bengaluru has 50 burial grounds and 12 electric crematoriums. Workers here are paid Rs13,000 a month. Our members employed by city corporations might get wages, but those in rural areas survive on the charity of grieving families,” said Raju, state secretary of the graveyard workers’ association in Karnataka. “We trust only God and people’s goodwill and continue doing what we do. We grew up eating rice sprinkled on cemeteries and have come to realise that we carry nothing with us when we leave this world.”

With Lakshmi Subramanian and Puja Awasthi

28)

Blocked toilet

By Puja Awasthi

Pushpa Gautam, an administrative officer at Bundelkhand University, has long been fighting a battle against authorities for the most basic human rights―clean drinking water and access to a toilet. Gautam’s female peers have been given office chambers with toilets and official residence as per their seniority. When the 45-year-old complained on the university’s WhatsApp group, she was accused of maligning its image.

Things came to a head in 2018, when at a meeting of the university’s employees’ union and the administration, Gautam was slapped and had a chair thrown at her. She was being accused of harassing her peon (an OBC), who had refused to get her water or tea on one pretext or the other. She was also told that she was misusing her status as a woman, as a dalit and as a disabled person (she had polio as a child) to garner sympathy.

An undeterred Gautam filed a police case against six people who had attacked her and, though an administrative inquiry led to the removal of the six, her case is still pending in court. Kuldeep Kumar Baudh, the lawyer representing Gautam in court, said that it was not enough that justice be done, but that it be dispensed in a manner that ensured the dignity of the most vulnerable.

29)

Manholes and loopholes

By Prathima Nandakumar

Manual scavenging is banned, but exists in practice. On March 16, Panth Lal Chander, 43, climbed down a clogged manhole in Delhi to help his brother Ramkishan and another relative Shiv Das, who had fallen unconscious. He inhaled toxic gas and fainted. His 10-year-old son, who was watching the trio, screamed for help and a fire department team rushed to the spot to pull out the migrant workers from Chhattisgarh. While Panth died of asphyxiation, the other two survived. None of them was wearing protective gear.

The police registered a case under Section 105 (culpable homicide not amounting to murder) of the Bharatiya Nyaya Sanhita and Sections 7 and 9 of the Manual Scavengers and their Rehabilitation Act, 2013.

The Delhi Jal Board said these were not department staff nor were they contract workers. All three workers, part of the SC community, had been hired by a private contractor. As these men are among the lakhs of “invisible” workers in the informal sector, and are not documented as workers, their families are left in the lurch. Panth leaves behind a wife, four daughters and a son.

In a reply in the Rajya Sabha, the Modi government said there were 294 sewer-related deaths in the past five years across the country and 249 victims were compensated.

30)

Honour and horror

By Rahul Devulapalli

On March 10, the Telangana High Court gave its verdict in a sensational 2018 case. Pranay, a dalit, married Amrutha, from a dominant caste, against her family’s wishes. They got married in Arya Samaj in Hyderabad and sought police protection. Months later, Pranay was leaving hospital with his pregnant wife when an unknown man hacked him to death with a machete. The court sentenced the contract killer―hired by Amrutha’s father―to death. Her father died by suicide in 2020.

“Initially, the public sympathised with the couple. But, after the suicide, some people started seeing him as a father who simply loved his daughter,” said A.V. Ranganath, the IPS officer who investigated the case.

31)

Even the police uniform doesn’t guarantee escape from such violence. K. Nagamani, a woman constable attached to the Hayathnagar police station in Hyderabad, was riding her two-wheeler to work last December when a car hit her from behind. Her brother, Parmesh, got out of the car and stabbed her to death. Her only ‘mistake’―she married a dalit.

Parmesh, who is from the backward class community, surrendered and confessed that he was enraged that Nagamani divorced her first husband to marry B. Srikanth. “He warned us beforehand that he will kill us and he did it without any fear,” said Srikanth. “He is now out on bail. How can couples planning inter-caste marriages feel safe if such people are not punished immediately?”

32)

Price of pride

By Lakshmi Subramanian

Last month, S. Yuvaraj, convicted in the high-profile murder of Dalit youth V. Gokulraj, was released on parole to attend a family function. He received a grand welcome in his home town Namakkal, with social media pages linked to the Gounder community―a dominant intermediate caste in western Tamil Nadu―celebrating him as their “pride”. Yuvaraj, founder of the caste outfit Theeran Chinnamalai Gounder Peravai, had evaded arrest for over 100 days in 2015 after police began investigating Gokulraj’s murder.

According to the police, Gokulraj, a 21-year-old engineering graduate, was abducted by Yuvaraj and his associates for speaking with his classmate Swathi, who belonged to the Gounder community. A day later, his decapitated body was found on railway tracks near Erode. Yuvaraj was eventually arrested and convicted of the murder. In 2023, the Madras High Court upheld his conviction. Gokulraj’s family had spent nearly a decade seeking justice. “We have lived in fear for 10 years,” said his brother S. Kalaiselvan. “Yuvaraj’s welcome sends a disturbing message―that caste groups will continue to support people like him. It makes us feel even more unsafe.”

33)

Wedding crashers

By Prathima Nandakumar

Mukesh Parecha took no chances. The 33-year-old lawyer wanted to reach his wedding location on a horse, but because the dominant castes in his village did not take kindly to a dalit man doing so, he requested police protection. On February 6, a team of 145 policemen arrived in Gadalvada village of Gujarat’s Banaskantha district to escort the groom. The wedding was incident free; the local police inspector and Vadgam MLA Jignesh Mevani accompanied the procession in a car.

Parecha’s fears were not unfounded. A groom riding a horse is a symbol of pride and domination in several north Indian states. A dalit man doing so is seen as a challenge to established caste hierarchy.

There have been numerous cases of dalit grooms being attacked for their “arrogance”. Last May, four men beat up and forcibly pulled down Naresh Jatav from the horse carriage at Rithodan village in Gwalior, Madhya Pradesh. The accused are said to have objected to the procession passing by their house and allegedly threw water and casteist slurs at the groom’s relatives. They also fired gunshots in the air before beating the wedding party with sticks and breaking the DJ equipment and the canopy of the carriage.

An FIR was filed at the Karahiya police station against four members of the Rawat family. A counter-complaint was lodged by the women of the Rawat family, alleging misbehaviour by the groom’s relatives.

Parecha, being a lawyer, anticipated the violence and potentially dodged a bullet. Most others don’t.

34)

Power failure

Even powerful dalit politicians remain vulnerable to caste discrimination. Political power and legal protections often fail to dismantle centuries-old prejudices, leaving even prominent figures grappling with discrimination. On April 7, senior BJP leader and former three-time MLA Gyan Dev Ahuja from Rajasthan allegedly sprinkled Ganga water in a temple in Alwar district, a day after the visit of Tika Ram Jully, Rajasthan’s first dalit leader of opposition. The opposition Congress alleged that Ahuja was trying to cleanse the temple following Jully’s presence during its consecration on Ram Navami on April 6. After facing significant criticism and being labelled an “anti-dalit party”, the BJP swiftly suspended Ahuja from its primary membership.

35)

Earlier this year, CPI(ML) legislator Gopal Ravidas from Bihar filed a complaint claiming that local people barred him from inaugurating a government school building because he was a dalit. The incident occurred on Republic Day, within the Parsa Bazar police station area in Patna district. Following his complaint, police registered an FIR, applying sections of the Scheduled Castes and Scheduled Tribes (Prevention of Atrocities) Act. Ravidas alleged that villagers even stopped him from attending the flag-hoisting event on Republic Day.



भारतीय जातिवाद या जाति भारत?


जीवन, दफन: अस्पृश्यता भारत में, गांवों, कस्बों और मेट्रो शहरों में बनी रहती है।


भेदभाव के क्षेत्र जैसे कि शैक्षणिक संस्थान, पूजा स्थल, कोर्ट रूम, पुलिस स्टेशन, कारखाने, सरकारी कार्यालय -यहां तक ​​कि कॉर्पोरेट बोर्डरूम और पार्टी कार्यालय भी हैं।


by Prathima Nandakumar: 14 अप्रैल, 2025


 डेज़ डार्कनेस से भरा हुआ: कोविड -19 महामारी के दौरान बेंगलुरु में कालपल्ली कब्रिस्तान में दलित कब्र-डिगर्स | भानू प्रकाश चंद्र।



1)


12 मार्च को, पश्चिम बंगाल के गधग्राम में दलित समुदाय के सदस्यों ने एक लंबे समय से जाति की बाधा को तोड़ते हुए, गिधन शिव मंदिर में प्रवेश किया। इन दलित परिवारों, पारंपरिक रूप से कोबलर्स और बुनकर, महा -शिवरात्रि समारोह के दौरान मंदिर में प्रवेश से इनकार कर दिया गया था, जो एक आधुनिक और समतावादी राज्य के भ्रम को उजागर करता है। वे आखिरकार मंदिर का दौरा करने में सक्षम थे, लेकिन केवल पुलिस सुरक्षा के तहत।


यह घटना अलग -थलग से दूर है। जाति भेदभाव और अस्पृश्यता का अभ्यास भारत को प्लेग करना जारी है। हालाँकि संविधान के अनुच्छेद 17 के तहत अस्पृश्यता को समाप्त कर दिया गया था, लेकिन Dalits, जिसे अनुसूचित जाति (SC) के रूप में भी जाना जाता है, को श्मशान सहित सार्वजनिक स्थानों से बाहर रखा जाना जारी है। जबकि गिधाम में स्थानीय अधिकारियों ने हाशिए के संवैधानिक अधिकारों की रक्षा के लिए हस्तक्षेप किया, इस तरह की प्रथाओं की दृढ़ता ने प्रणालीगत सुधार की विफलता पर प्रकाश डाला।


2)


सितंबर 2024 में, तमिलनाडु के विरुधुनगर जिले के विश्वनाथम गांव में जाति हिंदुओं द्वारा निर्मित एक 30-मीटर ‘अस्पृश्यता की दीवार’, दलितों द्वारा इस्तेमाल किए गए दाह संस्कार के मैदान को छुपाने के लिए, पंचायत अधिकारियों द्वारा ध्वस्त कर दिया गया था।



3)


। कर्नाटक के यादल जिले में, एक सरकारी स्कूल में मध्याह्न भोजन कार्यक्रम कुक के बाद बाधित हो गया था और उसके सहायक ने दलित बच्चों द्वारा इस्तेमाल की गई प्लेटों को धोने से इनकार कर दिया था। 


4)


एक अन्य घटना में, एक सरकारी स्कूल के हेडमिस्ट्रेस, निर्मला डेंज ने उसी जिले में एक दलित को रिपब्लिक डे समारोह के लिए मुख्य अतिथि के रूप में आमंत्रित करने के बाद मौत की धमकी दी।


 प्रार्थना करने के लिए: पश्चिम बंगाल के बर्दवान जिले में गिधग्राम गांव की दलित महिलाएं शिव मंदिर से बाहर आती हैं; उन्हें महा शिवरात्रि के दौरान इस मंदिर में प्रवेश से वंचित कर दिया गया था, लेकिन वे आखिरकार 12 मार्च को पुलिस सुरक्षा के तहत प्रवेश कर गए सालिल बेरा



5)


कहीं और, एक दलित दूल्हे को मध्य प्रदेश के दामोह जिले में उच्च जाति के ठाकुरों ने अपनी शादी के जुलूस के दौरान घोड़े से खींची गई गाड़ी का उपयोग करने के लिए लक्षित किया था। तीन लोग जिन्होंने गाड़ी को ‘राहुल राजक, कृष्णा राजक और जगदीश अहिर्वर को खींचने में मदद की। 


6)


राजसमंद जिले के राजस्थान के देव दोगरी गांव में, ऊपरी जाति के रावत ने साल्वी समुदाय के एक दलित व्यक्ति के अंतिम संस्कार को बाधित कर दिया, जिसमें दावा किया गया कि सरकार-आवंटित दफन मैदान उनकी जमीन के बहुत करीब था। अंतिम संस्कार पुलिस पर्यवेक्षण के तहत आगे बढ़ा। 


7)


बेंगलुरु ग्रामीण जिले के कडानूर गांव में दलितों को एक नाई की दुकान पर बाल कटाने से वंचित कर दिया गया था, जबकि मैसुरु के हॉलारे गांव में, एक अन्य नाई, मल्लिकरजुन शेट्टी को एक दलित व्यक्ति को अपनी सेवाओं की पेशकश के लिए एक सामाजिक बहिष्कार का सामना करना पड़ा।


)


तमिलनाडु के गहरे दक्षिण में, विशेष रूप से तिरुनेलवेली, थूथुकुडी और तेनकासी जिलों में, अपनी जाति को इंगित करने के लिए रंगीन रिस्टबैंड या थ्रेड पहनने वाले छात्रों की एक प्रथा है। Thevars लाल और पीले रंग के डॉन, नादार नीले और पीले और यादव खेल केसर पहनते हैं। यद्यपि वे सबसे पिछड़े सामुदायिक श्रेणी के अंतर्गत आते हैं, ये समुदाय दक्षिण तमिलनाडु में सामाजिक और राजनीतिक रूप से शक्तिशाली हैं। दलित पल्लर, इस बीच, हरे और लाल धागे और अरुधथियार पहनते हैं, सबसे अधिक उत्पीड़ित, हरे, काले और सफेद धागे का उपयोग करते हैं। इस उद्देश्य के लिए रिंग और बिंदिस का भी उपयोग किया जाता है।


न्यायमूर्ति के। चंद्रू, जिन्हें तमिलनाडु सरकार द्वारा एक व्यक्ति आयोग के रूप में नियुक्त किया गया था, यह सुझाव देने के लिए कि स्कूलों में जाति के भेदभाव को कैसे रोका जा सकता है, ने कहा कि छात्रों द्वारा पहने जाने वाले थ्रेड्स "जाति की पहचान के कोडित मार्कर" थे और प्रतिबंध के लिए बुलाया गया था। रिपोर्ट में पता चला है कि मई 2021 और अप्रैल 2022 के बीच, छात्रों से जुड़े विवादों से संबंधित 117 मामले तमिलनाडु में पंजीकृत थे। इनमें से, 24 मामले या तो जाति की पहचान या अंतर के कारण होने वाले प्रेम मामलों के कारण थे।


दक्षिणी और पश्चिमी तमिलनाडु के अन्य जिलों के स्कूलों में भी जाति का अंतर प्रबल है। कुछ स्कूलों में, उपस्थिति रजिस्टरों में जाति स्तंभ हैं और शिक्षक अपने छात्रों को कॉल करते हैंजाति के नाम।



 न्यायमूर्ति चंद्रू ने सप्ताह को बताया, "स्कूल केवल एक विस्तार है कि समाज में क्या हो रहा है। माता -पिता का कहना है कि वे अपने बच्चों को स्कूल नहीं भेजते हैं और यदि शिक्षक दलित हैं तो दोपहर का भोजन लेते हैं।" उनकी सिफारिशों को लागू किया जाना बाकी है।


एक अस्पृश्यता-मुक्त भारत संविधान के अनुच्छेद 17 में निहित है। फिर भी, जाति भेदभाव एक अवशेष के रूप में नहीं, बल्कि तथाकथित आधुनिक राज्य की एक संस्थागत विशेषता के रूप में बनी रहती है। जाति के भेदभाव की प्रकृति ओवरट से सूक्ष्म तक विकसित हुई है, पाखंड और इनकार में क्लोकेड। दलित कार्यकर्ताओं के अनुसार, अस्पृश्यता गांवों से शहरों तक फैल गई है, 


शैक्षणिक संस्थानों में घुसपैठ, 


मंदिर, 


नाई की दुकानें, 


कोर्ट रूम, 


पुलिस स्टेशनों,


 कारखानों, 


सरकारी कार्यालय,


 कॉर्पोरेट बोर्डरूम और 


यहां तक ​​कि राजनीतिक पार्टी कार्यालय भी।


sanjay ahlawat


“हम अक्सर जाति के अत्याचारों के क्रूर मामलों के माध्यम से जाति के भेदभाव को समझते हैं, जो कि अधिक भेदभाव का प्रतिनिधित्व करते हैं। यदि आप जांच करते हैं कि शहरों में काम करने वाले दलित कहां रहते हैं और वे कैसे रहते हैं, तो आपको एहसास होगा कि कुछ भी नहीं बदला है। 


9)


अधिकांश दलितों को अभी भी सफाई या कम-स्तरीय नौकरियों में नियोजित किया जाता है। 


10)


वे यहूदी बस्ती में बुनियादी सुविधाओं की कमी के कारण रहते हैं, ”राहुल सोनपिम्पल ने कहा, अखिल भारतीय इंडिपेंडेंट शेड्यूल कास्टेस एसोसिएशन के अध्यक्ष, दलित नेताओं और आंदोलनों को एकजुट करने वाले एक जमीनी स्तर पर संगठन।


10)


 एससी समुदायों के भीतर "अछूत" जातियां मैनुअल स्कैवेंजिंग जैसे मैनिअल कार्यों का प्रदर्शन करती रहती हैं, 


गंभीर खुदाई, 


श्मशान और 


झाडू। वे अस्थिर हैं, समान अवसरों से वंचित हैं और जैसे अमानवीय प्रथाओं में मजबूर हैं 


बंधुआ श्रम और 


देवदासी प्रणाली (सेक्स दासता)।


"ग्रामीण भारत में अस्पृश्यकता


11)


 बेंगलुरु स्थित दलित कार्यकर्ता रूथ मनोरमा। “शहरी क्षेत्रों में, दलित महिलाएं खराब हो जाती हैं और बेदखली के निरंतर खतरे के तहत रहती हैं, न तो घरों और न ही भूमि के मालिक हैं। 



कम भुगतान वाली नौकरियों के साथ असंगठित क्षेत्र में काम करते हुए, वे अपने बच्चों को स्कूल भेजने का जोखिम नहीं उठा सकते। अधिकांश कर्ज से बोझिल होते हैं। ”


अनुसूचित जाति और अनुसूचित जनजाति (अत्याचार की रोकथाम) अधिनियम, 1989 का उद्देश्य जाति-आधारित हिंसा और भेदभाव को समाप्त करना था।



12) हालांकि, आंकड़े एक अलग तस्वीर पेंट करते हैं। 2022 में, एससीएस के लिए कानून के तहत पंजीकृत मामलों की संख्या 57,582 थी, 


और एसटीएस के लिए 10,064। 


जबकि उत्तर प्रदेश, राजस्थान, बिहार और मध्य प्रदेश जैसे राज्य सूची का नेतृत्व करते हैं, महाराष्ट्र और कर्नाटक जैसे 'प्रगतिशील' राज्यों में कोई बेहतर नहीं होता है।


 2022 में 2022 में सजा दर 32.4 प्रतिशत तक गिर गई।


bezwada विल्सन, राष्ट्रीय संयोजक, सफाई कर्मचारी एंडोलन


केवल पाँच राज्यों, बिहार, छत्तीसगढ़, झारखंड, केरल और मध्य प्रदेश ने विशेष पुलिस स्टेशनों की स्थापना की (कर्नाटक ने हाल ही में 33 विशेष पुलिस स्टेशनों के निर्माण और आपातकालीन जाति के अत्याचार के मामलों को संभालने के लिए 450 कर्मियों की भर्ती को मंजूरी दी)। 14 राज्यों में 498 जिलों में से सिर्फ 194 ने परीक्षणों में तेजी लाने के लिए विशेष अदालतें स्थापित की हैं।


बहुजान समाज पार्टी से जुड़े एक दलित कार्यकर्ता एडवोकेट हरीराम ए। ने कहा, "अदालतें और पुलिस अक्सर अत्याचार अधिनियम के दुरुपयोग का हवाला देते हैं। सजा की दर मात्र 3-4 प्रतिशत होती है। ज्यादातर मामलों के परिणामस्वरूप सबूतों की कमी के कारण बरी होने का परिणाम होता है। 


13)


एक जातिवादी न्यायाधीश या पुलिस अधिकारी सबसे खतरनाक है, यह सुनिश्चित करना कि न्याय कभी नहीं है। कुछ अधिकारी भी अभियुक्त को पीड़ितों के खिलाफ काउंटर-कम्प्लीटमेंट दाखिल करने के लिए प्रोत्साहित करते हैं। ”


मैनुअल स्कैवेंजिंग काम के लिए किसी व्यक्ति को नियुक्त करने वाला कोई भी व्यक्ति एक वर्ष तक जेल में डाल दिया जा सकता है या 50,000 रुपये, या दोनों का जुर्माना लगाया जा सकता है। लेकिन एक भी सजा नहीं हुई है- बेजवाडा विल्सन


समाज के वाई। मैरिस्वामी ने कहा कि सजाएं कम थीं, क्योंकि पुलिस जाति-आधारित हिंसा के अपराधियों के खिलाफ सबूत इकट्ठा करने और प्रस्तुत करने में विफल रही, इसके बजाय "पीड़ितों को अदालत से बाहर जाने की सलाह दी"। 


14)


मारिसवामी ने कहा, "एक पिछड़े-वर्ग के समुदाय की एक लड़की के साथ प्यार में एक दलित लड़का बेंगलुरु में लड़की के माता-पिता द्वारा छीन लिया गया था। “शिक्षा अधिनियम का अधिकार विफल हो गया हैउद्देश्य, जैसा कि कोई भी निजी स्कूल हाशिए के समुदायों के बच्चों के लिए 25 प्रतिशत सीटों को जलाने की आवश्यकता का पालन नहीं करता है। निजी लॉबी और राजनेता के स्वामित्व वाले शैक्षणिक संस्थानों को अधिनियम की विफलता के लिए दोषी ठहराया जाता है। अफसोस की बात है कि एससी, एसटी, और गरीब ओबीसी बच्चों के लिए खानपान करने वाले सरकारी स्कूलों की उपेक्षा की जाती है, जिनमें शिक्षकों की कमी होती है। ”


15)


एक दलित छात्र शिवम सोनकर को सामान्य कोटा में प्रवेश परीक्षा में दूसरा स्थान हासिल करने के बावजूद बनारस हिंदू विश्वविद्यालय द्वारा अपने पीएचडी कार्यक्रम में प्रवेश से इनकार कर दिया गया था। मालविया सेंटर फॉर पीस रिसर्च में सात उपलब्ध सीटों में से केवल चार भरे गए थे। विश्वविद्यालय ने दावा किया कि उपयुक्त आवेदकों की कमी के कारण आरक्षित सीटें खाली रहीं और सोनकर, सामान्य श्रेणी में योग्य होने के कारण, आरक्षित मानदंडों के तहत भर्ती नहीं किया जा सकता है।



16)


 उत्तर प्रदेश कांग्रेस के अध्यक्ष अजय राय ने कहा कि यह शर्मनाक था, विशेष रूप से जैसा कि प्रधानमंत्री नरेंद्र मोदी के निर्वाचन क्षेत्र में हुआ था। समाजशि पार्टी के एक एमएलसी, आशुतोष सिन्हा ने मोदी को लिखा है, जिससे इस घटना को दलित छात्रों के लिए उच्च शिक्षा के लिए एक बाधा के रूप में उजागर किया गया है।


17)


हरीराम ने कहा कि दलितों को उच्च पदों पर राजनीतिक शक्ति, सामाजिक पूंजी और प्रतिनिधित्व की आवश्यकता थी। दलित बुद्धिजीवियों ने राजनीतिक सशक्तिकरण को और अधिक देखना शुरू कर दिया है। सोनपिम्पल ने कहा कि दलित का सवाल ऐतिहासिक रूप से सिर्फ एक जाति का मुद्दा रहा है। "अगर गांधी का जाति सुधार सामाजिक और आध्यात्मिक साधनों के माध्यम से था, तो जाति भेदभाव को संबोधित करने का अंबेडकर का विचार राजनीतिक शक्ति के माध्यम से था। दलित अधिकारों का आंदोलन कई चरणों से गुजरा है।"


18)


औपनिवेशिक युग के दौरान, तमिलनाडु, महाराष्ट्र और पंजाब जैसे राज्यों में दलित जुटाव ने राज्य को चुनौती दी, जिसमें अधिकारों की एक नई अवधारणा शुरू हुई। नैशिक में अंबेडकर के कलाराम मंदिर सत्याग्रह (1930) ने दलितों के लिए समान पहुंच की मांग की, जिससे हिंदू समाज को बहिष्करण पर प्रतिबिंबित किया गया। सोनपिम्पल ने कहा, "बाबासाहेब ने शिक्षा को मुक्ति के लिए एक उपकरण के रूप में पहचाना, जबकि राजनीतिक शक्ति और आर्थिक उत्थान आवश्यक थे।" "उन्होंने दलितों के लिए एक अलग मतदाता की वकालत की, लेकिन 1932 के पूना संधि के तहत समझौता करना पड़ा, जो कि जाति हिंदुओं और उदास वर्गों के बीच हस्ताक्षरित थे, जिन्होंने प्रांतीय विधानसभाओं में 147 में आरक्षित सीटें तय कीं।"


19)


आज, 543 लोकसभा सीटों में से 84 दलितों के लिए आरक्षित हैं, लेकिन वे शायद ही कभी एक तिहाई मतदाताओं से अधिक हो। नतीजतन, दलित सांसदों को उच्च जाति के मतदाताओं से जीतने के लिए अपील करनी चाहिए और अपने समुदाय पर विशेष रूप से ध्यान केंद्रित नहीं कर सकते। "जबकि दलितों ने सीटें आरक्षित हैं, उनके राजनीतिक प्रतिनिधित्व में ऊपरी जाति के प्रभुत्व के कारण सत्ता का अभाव है," हरीराम ने कहा। निर्वाचित दलित समुदाय पर पार्टियों को प्राथमिकता देते हैं, यहां तक ​​कि उनके खिलाफ अपराधों के बीच भी। 


२०)


अप्रत्याशित रूप से, स्वतंत्रता के 78 वर्षों में, दलित प्रधानमंत्री, केवल तीन राष्ट्रपति और सात मुख्यमंत्री नहीं हैं। मोदी 3.0 कैबिनेट में 71 मंत्रियों में से केवल 10 दलित हैं। हरीराम ने कहा, "क्रमिक सरकारों के लोकलुभावनवाद ने हाशिए के समुदायों को सबसे अधिक प्रभावित किया है।" "बजटीय आवंटन केवल कागज पर मौजूद हैं; उन्हें कभी खर्च नहीं किया जाता है और उन्हें ट्रेजरी में वापस कर दिया जाता है।"



21)



बिना सीट के टॉपर: बनारस हिंदू विश्वविद्यालय के बाहर एक दलित छात्र शिवम सोनकर। सामान्य कोटा में प्रवेश परीक्षा में दूसरा स्थान हासिल करने के बावजूद, BHU ने उन्हें अपने पीएचडी कार्यक्रम में प्रवेश से इनकार कर दिया X@AMBEDKARITEIND


उन्होंने यह भी बताया कि हमारी कार्यकारी और न्यायपालिका में ऊपरी जाति के अधिकारियों का प्रभुत्व था। हरीराम ने कहा, "नियुक्तियां और पदोन्नति नेपोटिज्म पर काज। भले ही एक दलित योग्यता और कड़ी मेहनत के माध्यम से इन पदों तक पहुंचता है, वे नास्तिक स्लर्स या भेदभाव से इनकार किए गए पदोन्नति से बच नहीं सकते हैं," हरीराम ने कहा। मनोरमा ने कहा कि IAS या IPS अधिकारी भी भेदभाव से बचने में असमर्थ हैं।


शहरी क्षेत्रों में, अस्पृश्यता सूक्ष्मता से प्रकट होती है। दलितों को अक्सर किराये के आवास से इनकार कर दिया जाता है। "हालांकि जमींदार सीधे जाति के बारे में नहीं पूछ सकते हैं, वे इसे उजागर करने के लिए अच्छी तरह से जांच करते हैं। डॉ। अंबेडकर के चित्र को प्रदर्शित करते हैं या पड़ोसियों से भेदभाव करते हैं," मारिसवामी ने कहा। नतीजतन, दलितों को यहूदी बस्ती में नागरिक सुविधाओं की कमी के कारण मजबूर किया जाता है। 


22)


आधुनिक अस्पृश्यता का एक स्पष्ट उदाहरण मध्य बेंगलुरु में आनंदपुरा की झुग्गी में पाया जा सकता है, जहां दलित घरों को पाइप पानी से वंचित किया जाता है।


14 मार्च को, एक विधवा और चार की मां सेलवी को पानी के पंप पर स्विच करने का प्रयास करते हुए इलेक्ट्रोक्यूट किया गया था। निवासियों ने अवैध रूप से एक पाइपलाइन की आपूर्ति से पानी खींचने के लिए 30 पंप स्थापित किए हैंस्थानीय मंदिर। रानी (नाम परिवर्तित), एक निवासी ने कहा, "हमारे परिवार बिना पानी के कनेक्शन के चार दशकों तक यहां रहते हैं। प्रत्येक पंप चार घरों में काम करता है।" "हम में से अधिकांश आज शिक्षित हैं, लेकिन यह समानता सुनिश्चित नहीं करता है। हमारा इलाका अधिकारियों द्वारा उपेक्षित है। हम अभी तक शिक्षित हैं, परिधान कारखानों, स्कूलों और कार्यालयों में काम कर रहे हैं, लेकिन हम अदृश्य महसूस करते हैं," उसने कहा।


राहुल सोनपिम्पल, अध्यक्ष, अखिल भारतीय स्वतंत्र शेड्यूल्ड कास्टेस एसोसिएशन



२३)


रानी का मोहभंग डॉ। अंबेडकर को गूँजता है, जो 1956 में हिंदू सुधार आंदोलनों से निराश महसूस करने के बाद बौद्ध धर्म में बदल गया। उन्होंने दलितों से जाति के उत्पीड़न से बचने के लिए सूट का पालन करने का आग्रह किया। उन्होंने "कठोर और शोषक" जाति व्यवस्था को नष्ट करने का आह्वान किया, जिसने असमानता और अधीनता को लागू किया। जाति को वैध बनाने के लिए हिंदू धर्मग्रंथों और प्रथाओं की आलोचना करते हुए, उन्होंने तर्क दिया कि सिस्टम को समाप्त करने के दौरान कोई सुधार संभव नहीं था। उन्होंने अस्पृश्यता को जाति व्यवस्था के प्रत्यक्ष परिणाम के रूप में देखा, उन्हें मूल अधिकारों, गरिमा और अवसर से इनकार करके लाखों दलितों को निरस्त कर दिया।


२४)


जबकि अनुच्छेद 15 भेदभाव पर प्रतिबंध लगाता है, अनुच्छेद 14 समानता की गारंटी देता है और अनुच्छेद 21 अस्पृश्यता पर प्रतिबंध लगाकर जीवन और गरिमा का अधिकार सुनिश्चित करता है, ‘अदृश्य’ लोग granual मैला ढोने वाले, गंभीर खुदाई करने वालों, श्मशान और ars सफाई कर्माचारिस ’को व्यापक और सफाई में लगे हुए। "मैं एक जाति में पैदा हुआ था, जहां सभी ने मैनुअल स्कैवेंजिंग की थी। एक बच्चे के रूप में, किसी को देखकर मानव उत्सर्जन ने मुझे चौंका दिया। मुझे आश्चर्य हुआ कि यह कैसे संभव था," सफाई कर्माची औरोलन (स्का) के राष्ट्रीय संयोजक बेजवाड़ा विल्सन ने कहा। "लेकिन एक जातिवादी दिमाग इसे सामान्य करता है, यह सोचने के लिए वायर्ड है कि एक दलित को साफ करने के लिए पैदा होता है, केवल अपने हाथों को धोने या दस्ताने पहनने की आवश्यकता होती है। ये दस्ताने नागरिक समाज की अमानवीयता और पाखंड का मुखौटा रखते हैं।"


२५)


कुछ नहीं बदला है। अधिकांश दलित [शहरों में काम कर रहे] अभी भी सफाई या कम-स्तरीय नौकरियों में कार्यरत हैं। वे बुनियादी सुविधाओं की कमी वाले यहूदी बस्ती में रहते हैं।


दो साल पहले, दिल्ली सहित 10 राज्यों की महिला स्वच्छता कार्यकर्ता, नई दिल्ली में जंतर मंटार में इकट्ठा हुए, बांस की बास्केट जलाने वाले बांस की बास्केट को एक प्रतीकात्मक विरोध में सूखे शौचालय से उत्सर्जन इकट्ठा करने के लिए इस्तेमाल किया गया था। सीवर-सेप्टिक टैंक से होने वाली मौतों के बारे में सरकार के "सफेद झूठ" से नाराज, उन्होंने कार्रवाई की मांग की। जबकि सरकार ने 2022-23 में नौ मौतों की सूचना दी, SKA ने समाचार रिपोर्ट, FIRS और पोस्टमॉर्टम परीक्षाओं के आधार पर 339 दर्ज की।


संवैधानिक सुरक्षा उपायों के बावजूद, प्रणालीगत उपेक्षा, नौकरशाही उदासीनता और खतरनाक इनकार कायम। एक मैनुअल मेहतर को "पागलपन, खुले नाली, गड्ढे", रेलवे ट्रैक या अन्य परिसर से मानव उत्सर्जन को साफ करने, ले जाने, निपटाने या संभालने के लिए नियोजित किसी के रूप में परिभाषित किया गया है। मैनुअल मैला ढोने वालों और उनके पुनर्वास अधिनियम (PEMSRA) के रूप में रोजगार के निषेध के तहत प्रतिबंधित, अभ्यास जारी है, संशोधित 2013 कानून में खामियों के कारण "खतरनाक सफाई" के रूप में प्रच्छन्न है। यह अधिनियम नियोक्ता द्वारा प्रदान किए गए गियर के बिना एक सीवर या सेप्टिक टैंक को मैन्युअल रूप से साफ करने के रूप में "खतरनाक सफाई" को परिभाषित करता है और "सुरक्षात्मक गियर" (सरकार द्वारा अधिसूचित 44 प्रकारों में से किसी एक) का उपयोग करके श्रमिकों को मैनुअल स्कैवेंजर्स के रूप में वर्गीकृत करने से बाहर करता है।


"अधिनियम के अनुसार, कोई भी व्यक्ति मैनुअल स्कैवेंजिंग काम के लिए एक व्यक्ति को नियुक्त करता है, चाहे वह प्रत्यक्ष या अप्रत्यक्ष रूप से, एक साल तक या रु। 50,000, या दोनों पर जुर्माना लगाया जा सकता है, या दोनों को दोहराने के अपराधों के लिए, कारावास दो साल तक बढ़ सकता है या 1 लाख रुपये तक का जुर्माना हो सकता है, या दोनों एक भी सजा नहीं हुई है," विल्सन ने कहा।


केंद्र का दावा है कि मैनुअल स्कैवेंजिंग एक जाति-आधारित व्यवसाय नहीं है। हालांकि, सामाजिक न्याय मंत्रालय की एक प्रोफ़ाइल रिपोर्ट, मशीनीकृत स्वच्छता पारिस्थितिकी तंत्र (NAMASTE) कार्यक्रम के लिए राष्ट्रीय कार्रवाई के हिस्से के रूप में, ने कहा कि लगभग 92 प्रतिशत सीवर और सेप्टिक टैंक कार्यकर्ता SC, ST और OBC (अन्य पिछड़े वर्ग) समुदायों से संबंधित हैं।


 टोक्सिक वर्क: अगस्त 2023 में जांता मैंटर में अपने 'स्टॉप किलिंग यूएस' अभियान के दौरान सफाई कर्मचारी एंडोलन वर्कर्स | गेटी इमेजेज


विल्सन ने कहा, "सरकार इस तरह का दावा कैसे कर सकती है? हमारी जमीनी कार्य स्पष्ट रूप से दिखाती है कि अधिकांश मैनुअल स्कैवेंजिंग वर्कर्स दलित हैं और यह एक जाति-आधारित व्यवसाय है।" "कोई सामंजस्य नहीं है, केवल इनकार, कि जाति भेदभाव मौजूद है। यह सिस्टम के भीतर खतरनाक और अनियंत्रित है, जिसमें आईएएस अधिकारियों, न्यायपालिका और राजनेताओं के बीच शामिल हैं। प्रधान मंत्री ने सफाई की।आध्यात्मिक अनुभव। जब आप इसे विशेषाधिकार की जगह से देखते हैं तो आप कुछ भी गलत नहीं देखते हैं। क्या मानव उत्सर्जन की सफाई के समान है? ”


2 अक्टूबर 2014 को, मोदी ने स्वच्छ भारत मिशन, स्वच्छता को बढ़ावा देने और खुले शौच को मिटाने के लिए एक राष्ट्रीय अभियान शुरू किया। "इसने अधिक अराजकता पैदा की। अधिक मैनुअल मैला ढोने वाले और सीवेज वर्कर्स को नई तकनीक के बिना नियोजित किया जाएगा। अधिक मैनहोल मौतें होंगी, लेकिन वे पंजीकृत नहीं होंगे। स्वच्छता कार्यकर्ता, जो अपने काम की गरिमा और मशीनीकरण के लायक हैं, को 'सैनिकों' और 'शहीदों' के रूप में मारा जाएगा। शून्य।


सामाजिक न्याय और सशक्त मंत्री रामदास अथावले ने पिछले साल संसद को बताया कि 766 जिलों में, 249 ने खुद को मैनुअल स्कैवेंजिंग-फ्री और अपलोड किए गए प्रमाणन को निर्दिष्ट पोर्टल पर घोषित किया। पुनर्वास पैकेज में Rs40,000 की एक बार की नकदी सहायता और Rs.3.25 लाख तक की बैक-एंड कैपिटल सब्सिडी शामिल है। RRS3,000 के मासिक वजीफा के साथ, मैनुअल मैला ढोने वालों के आश्रितों को RS10 लाख (स्वच्छता परियोजनाओं के लिए रु। "हमारे आधुनिक शहरों में, हम अभी भी एक स्वच्छता मॉडल में विश्वास करते हैं जिसमें मानव श्रम शामिल है। यह एक डिजाइन दोष है। यह स्वच्छता मॉडल के डिजाइन से जाति को अलग करने का समय है," विल्सन ने कहा।



26)


देवदासी प्रणाली दलित समुदायों को नुकसान पहुंचाने वाली एक और शोषक अभ्यास है। जब 2018 में सीटाववा डंडप्पा जोदाट्टी को पद्म श्री के साथ सम्मानित किया गया, तो इसने विवादास्पद प्रणाली पर राष्ट्रीय ध्यान आकर्षित किया, जिसे 1982 में कर्नाटक में कानूनी रूप से समाप्त कर दिया गया था, इसके बाद अन्य राज्यों में समान प्रतिबंध थे। कर्नाटक में, "Maadiga" (दलित) समुदाय की युवा लड़कियां इस विश्वास में एक देवता को समर्पित हैं कि यह बीमारी को ठीक करेगी या परिवार के लिए सौभाग्य लाएगी। अक्सर, यह उच्च जाति के पुरुषों द्वारा यौन शोषण की ओर जाता है।


छह बेटियों में सबसे छोटी सीतववा, खुद एक देवदासी के रूप में समर्पित थी। बाद में वह प्रणाली से बच गई और मास की स्थापना की, जो एक एनजीओ, जो देवदासिस के पुनर्वास के लिए समर्पित है, जिसके माध्यम से उसने 4,000 से अधिक महिलाओं को बचाया है। कर्नाटक राज्य महिला विश्वविद्यालय के 2018 के एक अध्ययन ने अनुमान लगाया कि राज्य में अभी भी लगभग 80,000 देवदासिस हैं। कानूनी निषेध के बावजूद, हाशिए के समुदायों की लड़कियों को परंपरा की आड़ में सेक्स वर्क में मजबूर किया जाता है। इसने राष्ट्रीय मानवाधिकार आयोग को छह राज्यों, कुनाटक, केरल, तमिलनाडु, आंध्र प्रदेश, तेलंगाना और महाराष्ट्र में देवदासी प्रणाली के "निरंतर खतरे" पर केंद्र से एक रिपोर्ट की मांग की।



"मैं पिछले 27 वर्षों से बेलगावी में पूर्व देवदासिस के पुनर्वास के लिए काम कर रहा हूं, और यहां कोई और मामले नहीं हैं। लेकिन मैं नोटिस करता हूं कि युवा महिलाओं को अन्य जिलों में इस में मजबूर किया जा रहा है। सरकार को कानून के सख्त कार्यान्वयन के माध्यम से अभ्यास पर अंकुश लगाना चाहिए। जब ​​तक ये महिलाएं आर्थिक स्वतंत्रता प्राप्त करती हैं, तब तक उनका शोषण जारी रहेगा," उन्होंने कर्नाटक सरकार से आग्रह किया है कि वे एक महीने में 5,000 रुपये तक पेंशन बढ़ाएं और प्रत्येक लाभार्थी को दो एकड़ जमीन दें।


27)


ग्रेव डिगिंग, भी, देश के कई हिस्सों में एक जाति-आधारित और वंशानुगत व्यवसाय है। विडंबना गांवों में है, जहां दलित, भूमिहीन होने के नाते, मृत्यु में भी अपमान को सहन करना चाहिए। उन्हें दफन भूमि के लिए स्काउट करना चाहिए, क्योंकि उच्च जाति के समुदायों को एक दलित अंतिम संस्कार के लिए अशुभ माना जाता है और अक्सर सामाजिक अस्थिरता या हिंसक हमलों के साथ प्रतिक्रिया होती है। पांचवीं पीढ़ी की कब्र खुदाई करने वाले सोरी राजू, जो बेंगलुरु में कालपल्ली श्मशान परिसर के अंदर अपनी पत्नी और छह बच्चों के साथ रहती हैं, ने कहा कि यह न्यूनतम मजदूरी को सुरक्षित करने के लिए एक लंबी लड़ाई थी।


"बेंगलुरु के पास 50 दफन मैदान और 12 इलेक्ट्रिक श्मशान हैं। यहां श्रमिकों को एक महीने में 13,000 रुपये का भुगतान किया जाता है। शहर के निगमों द्वारा नियोजित हमारे सदस्यों को मजदूरी मिल सकती है, लेकिन ग्रामीण क्षेत्रों में लोग दुखी परिवारों के दान पर जीवित रहते हैं," कर्नाटक में ग्रेवयार्ड वर्कर्स एसोसिएशन के राज्य सचिव राजू ने कहा। "हम केवल भगवान और लोगों की सद्भावना पर भरोसा करते हैं और जो हम करते हैं, उसे जारी रखते हैं। हम बड़े हुए चावल को कब्रिस्तानों में छिड़के हुए हैं और यह महसूस करते हैं कि जब हम इस दुनिया को छोड़ते हैं तो हम अपने साथ कुछ भी नहीं ले जाते हैं।"


‖ लक्ष्मी सुब्रमण्यन और पूजा अवस्थी के साथ


28)


अवरुद्ध शौचालय


पूजा अवस्थी द्वारा


पुष्पा गौतम, एक प्रशासनिकबुंदेलखंड विश्वविद्यालय में अधिकारी, लंबे समय से सबसे बुनियादी मानवाधिकारों के लिए अधिकारियों के खिलाफ लड़ाई लड़ रहे हैं and सीलेन पीने के पानी और एक शौचालय तक पहुंच। गौतम की महिला साथियों को उनकी वरिष्ठता के अनुसार शौचालय और आधिकारिक निवास के साथ कार्यालय कक्ष दिए गए हैं। जब 45 वर्षीय ने विश्वविद्यालय के व्हाट्सएप समूह पर शिकायत की, तो उस पर उसकी छवि को खराब करने का आरोप लगाया गया।


2018 में चीजें हुईं, जब विश्वविद्यालय के कर्मचारी संघ और प्रशासन की एक बैठक में, गौतम को थप्पड़ मारा गया और उस पर एक कुर्सी फेंक दी गई। उस पर अपने चपरासी (एक ओबीसी) को परेशान करने का आरोप लगाया जा रहा था, जिसने एक या दूसरे के बहाने अपना पानी या चाय लेने से इनकार कर दिया था। उसे यह भी बताया गया कि वह एक महिला के रूप में, एक दलित के रूप में और एक विकलांग व्यक्ति के रूप में (वह एक बच्चे के रूप में पोलियो थी) के रूप में अपनी स्थिति का दुरुपयोग कर रही थी।


एक अविवाहित गौतम ने छह लोगों के खिलाफ एक पुलिस मामला दायर किया, जिन्होंने उस पर हमला किया था और हालांकि एक प्रशासनिक जांच के कारण छह को हटाने के लिए, उसका मामला अभी भी अदालत में लंबित है। अदालत में गौतम का प्रतिनिधित्व करने वाले वकील कुलदीप कुमार बौध ने कहा कि यह पर्याप्त नहीं था कि न्याय किया जाए, लेकिन यह इस तरह से फैलाया जाए जिससे सबसे कमजोर की गरिमा सुनिश्चित हो।


29)


मैनहोल और खामियों का


प्रथिमा नंदकुमार द्वारा


मैनुअल स्कैवेंजिंग पर प्रतिबंध है, लेकिन व्यवहार में मौजूद है। 16 मार्च को, 43 वर्षीय, पैन्थ लाल चंदर ने अपने भाई रामकिशन और एक अन्य रिश्तेदार शिव दास की मदद करने के लिए दिल्ली में एक भरे हुए मैनहोल पर चढ़ गए, जो बेहोश हो गए थे। उसने जहरीली गैस को साँस लिया और बेहोश हो गया। उनका 10 वर्षीय बेटा, जो तिकड़ी देख रहा था, मदद के लिए चिल्लाया और एक अग्निशमन विभाग की टीम छत्तीसगढ़ के प्रवासी श्रमिकों को बाहर निकालने के लिए मौके पर पहुंच गई। जबकि पैंथ की मृत्यु का मौत हो गई, अन्य दो बच गए। उनमें से किसी ने भी सुरक्षात्मक गियर नहीं पहना था।


पुलिस ने भारतीय न्याया संहिता की धारा 105 (दोषी हत्या की हत्या नहीं की) के तहत एक मामला दर्ज किया और मैनुअल स्केवेंजर्स और उनके पुनर्वास अधिनियम, 2013 की धारा 7 और 9।


दिल्ली जल बोर्ड ने कहा कि ये विभाग के कर्मचारी नहीं थे और न ही वे अनुबंधित श्रमिक थे। सभी तीन श्रमिकों, एससी समुदाय का हिस्सा, एक निजी ठेकेदार द्वारा काम पर रखा गया था। चूंकि ये पुरुष अनौपचारिक क्षेत्र में "अदृश्य" श्रमिकों के लाखों में से हैं, और श्रमिकों के रूप में प्रलेखित नहीं हैं, उनके परिवारों को लर्च में छोड़ दिया जाता है। पैंथ एक पत्नी, चार बेटियों और एक बेटे को पीछे छोड़ देता है।


राज्यसभा में एक जवाब में, मोदी सरकार ने कहा कि देश भर में पिछले पांच वर्षों में 294 सीवर से संबंधित मौतें हुईं और 249 पीड़ितों को मुआवजा दिया गया।


30)


सम्मान और भयावह


राहुल देवुलपल्ली द्वारा


10 मार्च को, तेलंगाना उच्च न्यायालय ने 2018 के एक सनसनीखेज मामले में अपना फैसला दिया। एक दलित, प्राणाय ने अपने परिवार की इच्छाओं के खिलाफ, एक प्रमुख जाति से अम्रुथा से शादी की। उन्होंने हैदराबाद के आर्य समाज में शादी की और पुलिस सुरक्षा मांगी। महीनों बाद, प्राण अपनी गर्भवती पत्नी के साथ अस्पताल छोड़ रहा था, जब एक अज्ञात व्यक्ति ने उसे एक मच के साथ मौत के घाट उतार दिया। अदालत ने अनुबंध हत्यारे की सजा सुनाई, जो अम्रुथा के पिता को मौत के घाट उतार दिया गया। 2020 में आत्महत्या से उसके पिता की मृत्यु हो गई।


"शुरू में, जनता ने दंपति के साथ सहानुभूति व्यक्त की। लेकिन, आत्महत्या के बाद, कुछ लोगों ने उन्हें एक पिता के रूप में देखना शुरू कर दिया, जो बस अपनी बेटी से प्यार करता था," ए.वी. रंगनाथ, आईपीएस अधिकारी जिन्होंने मामले की जांच की।


३१)


यहां तक ​​कि पुलिस की वर्दी भी इस तरह की हिंसा से बचने की गारंटी नहीं देती है। हैदराबाद में हयाथनगर पुलिस स्टेशन से जुड़ी एक महिला कांस्टेबल के। नागामणि, पिछले दिसंबर में काम करने के लिए अपने दो पहिया वाहन की सवारी कर रही थी जब एक कार ने उसे पीछे से मारा। उसका भाई, परमेश, कार से बाहर निकला और उसे चाकू मार दिया। उसकी एकमात्र 'गलती नहीं हुई, उसने दलित से शादी कर ली।


परमेश, जो पिछड़े वर्ग के समुदाय से है, ने आत्मसमर्पण कर दिया और कबूल किया कि वह क्रोधित था कि नागामणि ने बी। श्रीकांत से शादी करने के लिए अपने पहले पति को तलाक दे दिया। श्रीकांत ने कहा, "उसने हमें पहले ही चेतावनी दी थी कि वह हमें मार देगा और उसने बिना किसी डर के किया।" "वह अब जमानत पर बाहर है। यदि ऐसे लोगों को तुरंत दंडित नहीं किया जाता है, तो अंतर-जाति विवाह की योजना बनाने वाले जोड़े सुरक्षित महसूस कर सकते हैं?"


32)


गर्व की कीमत


लक्ष्मी सुब्रमण्यन द्वारा


पिछले महीने, एस। युवराज, दलित युवा वी। गोकुलराज की हाई-प्रोफाइल हत्या में दोषी ठहराया गया था, एक पारिवारिक समारोह में भाग लेने के लिए पैरोल पर जारी किया गया था। उन्हें अपने गृह नगर नामक्कल में एक भव्य स्वागत किया गया, जिसमें सोशल मीडिया पेज गाउंडर समुदाय से जुड़े थे, जो पश्चिमी तमिलनाडु में एक प्रमुख मध्यवर्ती जाति को अपने "गर्व" के रूप में बताते हैं। युवराज, संस्थापकजाति के आउटफिट थेरान चिन्नामलाई गाउंडर पेरवई ने गोकुलराज की हत्या की जांच शुरू करने के बाद 2015 में 100 दिनों से अधिक समय तक गिरफ्तारी की थी।


पुलिस के अनुसार, 21 वर्षीय इंजीनियरिंग स्नातक गोकुलराज को युवराज और उनके सहयोगियों ने अपने सहपाठी स्वाथी के साथ बात करने के लिए अपहरण कर लिया था, जो गाउंडर समुदाय के थे। एक दिन बाद, उनका शव एरोड के पास रेलवे पटरियों पर पाया गया। युवराज को अंततः गिरफ्तार किया गया और हत्या का दोषी ठहराया गया। 2023 में, मद्रास उच्च न्यायालय ने उनकी सजा को बरकरार रखा। गोकुलराज के परिवार ने न्याय की तलाश में लगभग एक दशक बिताया था। "हम 10 साल से डर में रहे हैं," उनके भाई एस। कलिसेलवन ने कहा। "युवराज का स्वागत एक परेशान करने वाला संदेश भेजता है, जो कि जाति समूह उसके जैसे लोगों का समर्थन करना जारी रखेंगे। यह हमें और भी असुरक्षित महसूस कराता है।"


33)


शादी के झगड़े


प्रथिमा नंदकुमार द्वारा


मुकेश पेरेचा ने कोई मौका नहीं लिया। 33 वर्षीय वकील एक घोड़े पर अपनी शादी के स्थान पर पहुंचना चाहता था, लेकिन क्योंकि उसके गाँव में प्रमुख जातियां ऐसा करने वाले एक दलित व्यक्ति के पास नहीं ले गईं, उसने पुलिस सुरक्षा का अनुरोध किया। 6 फरवरी को, 145 पुलिसकर्मियों की एक टीम दूल्हे को एस्कॉर्ट करने के लिए गुजरात के बानस्कांथा जिले के गडालवाड़ा गांव में पहुंची। शादी की घटना मुक्त थी; स्थानीय पुलिस इंस्पेक्टर और वडगाम विधायक जिग्नेश मेवानी एक कार में जुलूस के साथ गए।


पारेचा के डर निराधार नहीं थे। घोड़े की सवारी करने वाला एक दूल्हा कई उत्तर भारतीय राज्यों में गर्व और वर्चस्व का प्रतीक है। ऐसा करने वाले एक दलित व्यक्ति को स्थापित जाति पदानुक्रम के लिए एक चुनौती के रूप में देखा जाता है।


दलित दूल्हे के कई मामलों में उनके "अहंकार" के लिए हमला किया जा रहा है। पिछले मई में, चार लोगों ने पिटाई की और जबरन मध्य प्रदेश के ग्वालियर के रिथोडन गांव में घोड़े की गाड़ी से नरेश जाटव को जबरन खींच लिया। कहा जाता है कि अभियुक्तों ने अपने घर से गुजरने वाले जुलूस पर आपत्ति जताई थी और कथित तौर पर दूल्हे के रिश्तेदारों में पानी और जातिवादी स्लर्स फेंक दिया था। उन्होंने शादी की पार्टी को लाठी से पीटने और डीजे उपकरण और गाड़ी की छतरी को तोड़ने से पहले हवा में बंदूक की नोक भी दागी।


रावत परिवार के चार सदस्यों के खिलाफ कराहिया पुलिस स्टेशन में एक एफआईआर दर्ज की गई थी। दूल्हे के रिश्तेदारों द्वारा दुर्व्यवहार का आरोप लगाते हुए, रावत परिवार की महिलाओं द्वारा एक काउंटर-शिकायत दर्ज की गई थी।


एक वकील होने के नाते पारेचा ने हिंसा का अनुमान लगाया और संभावित रूप से एक गोली चकमा दी। अधिकांश अन्य नहीं करते हैं।


34)


बिजली की विफलता


यहां तक ​​कि शक्तिशाली दलित राजनेता भी जाति के भेदभाव के लिए असुरक्षित हैं। राजनीतिक शक्ति और कानूनी सुरक्षा अक्सर सदियों पुराने पूर्वाग्रहों को खत्म करने में विफल हो जाती है, जिससे भेदभाव के साथ भी प्रमुख आंकड़े शामिल होते हैं। 7 अप्रैल को, भाजपा के वरिष्ठ नेता और राजस्थान के पूर्व तीन बार के विधायक ज्ञान देव आहूजा ने कथित तौर पर अलवर जिले के एक मंदिर में गंगा पानी छिड़क दिया, जो कि राजस्थान के पहले दलित नेता, राजस्थान के पहले दलित नेता टीका राम जुल्ली की यात्रा के एक दिन बाद था। विपक्षी कांग्रेस ने आरोप लगाया कि आहूजा 6 अप्रैल को राम नवामी पर अपने अभिषेक के दौरान जूली की उपस्थिति के बाद मंदिर को शुद्ध करने की कोशिश कर रहा था। महत्वपूर्ण आलोचना का सामना करने और "विरोधी दलित पार्टी" लेबल करने के बाद, भाजपा ने तेजी से आहूजा को अपनी प्राथमिक सदस्यता से निलंबित कर दिया।


35)


इस साल की शुरुआत में, बिहार के सीपीआई (एमएल) के विधायक गोपाल रवीदास ने एक शिकायत दर्ज की जिसमें दावा किया गया था कि स्थानीय लोगों ने उन्हें सरकारी स्कूल भवन का उद्घाटन करने से रोक दिया था क्योंकि वह एक दलित थे। यह घटना पटना जिले के परसा बाजार पुलिस स्टेशन क्षेत्र के भीतर गणतंत्र दिवस पर हुई। उनकी शिकायत के बाद, पुलिस ने एक एफआईआर दर्ज की, अनुसूचित जातियों और अनुसूचित जनजातियों (अत्याचारों की रोकथाम) अधिनियम के वर्गों को लागू किया। रविदास ने आरोप लगाया कि ग्रामीणों ने भी उसे रिपब्लिक डे पर झंडे-होस्टिंग इवेंट में भाग लेने से रोक दिया।

.


இந்திய சாதி அல்லது சாதி இந்தியா?

உயிர்கள், புதைக்கப்பட்டவை: கிராமங்கள், நகரங்கள் மற்றும் மெட்ரோ நகரங்களில் இந்தியாவில் தீண்டத்தகாத தன்மை தொடர்கிறது.

பாகுபாடு கல்வி நிறுவனங்கள், வழிபாட்டுத் தலங்கள், நீதிமன்ற அறைகள், காவல் நிலையங்கள், தொழிற்சாலைகள், அரசு அலுவலகங்கள் போன்ற பகுதிகளை ஊடுருவுகிறது - கார்ப்பரேட் போர்டு ரூம்கள் மற்றும் கட்சி அலுவலகங்கள் கூட

Pr பிரதிமா நந்தகுமார்: ஏப்ரல் 14, 2025

Blanch இருள் நிறைந்த நாட்கள்: கோவிட் -19 தொற்றுநோய்களின் போது பெங்களூரில் உள்ள கல்பள்ளி கல்லறையில் தலித் கல்லறை துண்டுகள் | பானு பிரகாஷ் சந்திரா.


1)

மார்ச் 12 அன்று, மேற்கு வங்கத்தின் கிடாகிராமில் உள்ள தலித் சமூகத்தின் உறுப்பினர்கள் கிடேஷ்வர் ஷிவ் கோயிலுக்குள் நுழைந்து நீண்டகால சாதி தடையை உடைத்தனர். இந்த தலித் குடும்பங்கள், பாரம்பரியமாக கபிலர்கள் மற்றும் நெசவாளர்கள், மகா சிவ்ராத்ரி கொண்டாட்டங்களின் போது கோவிலுக்குள் நுழைய மறுக்கப்பட்டன, இது ஒரு நவீன மற்றும் சமத்துவ அரசின் மாயையை அம்பலப்படுத்தியது. அவர்கள் இறுதியாக கோவிலுக்குச் செல்ல முடிந்தது, ஆனால் பொலிஸ் பாதுகாப்பின் கீழ் மட்டுமே.

இந்த சம்பவம் தனிமைப்படுத்தப்படவில்லை. சாதி பாகுபாடு மற்றும் தீண்டாமையின் நடைமுறை ஆகியவை இந்தியாவை பாதிக்கின்றன. அரசியலமைப்பின் 17 வது பிரிவின் கீழ் தீண்டத்தகாத தன்மை ரத்து செய்யப்பட்டதிலிருந்து 75 ஆண்டுகள் கடந்துவிட்ட போதிலும், திட்டமிடப்பட்ட சாதிகள் (எஸ்சி) என்றும் அழைக்கப்படும் தலித்துகள், தகனங்கள் உட்பட பொது இடங்களிலிருந்து தொடர்ந்து விலக்கப்படுகிறார்கள். ஓரங்கட்டப்பட்டவர்களின் அரசியலமைப்பு உரிமைகளைப் பாதுகாக்க கிடாகிராமில் உள்ள உள்ளூர் அதிகாரிகள் தலையிட்டாலும், இத்தகைய நடைமுறைகளின் நிலைத்தன்மை முறையான சீர்திருத்தத்தின் தோல்வியை எடுத்துக்காட்டுகிறது.

2)

செப்டம்பர் 2024 இல், தமிழ்நாட்டின் விருதுநகர் மாவட்டத்தில் உள்ள விஸ்வநாதம் கிராமத்தில் சாதி இந்துக்களால் கட்டப்பட்ட 30 மீட்டர் ‘தீண்டத்தகாத சுவர்’, தலித்துகள் பயன்படுத்தும் தகனம் மைதானத்தை மறைக்க, பஞ்சாயத்து அதிகாரிகளால் இடிக்கப்பட்டது


3)

. கர்நாடகாவின் யாத்கிர் மாவட்டத்தில், ஒரு அரசு பள்ளியில் மதியம் உணவு திட்டம் குக் மற்றும் அவரது உதவியாளர் தலித் குழந்தைகள் பயன்படுத்தும் தட்டுகளை கழுவ மறுத்ததை அடுத்து பாதிக்கப்பட்டது. 

4)

மற்றொரு சம்பவத்தில், குடியரசு தின கொண்டாட்டங்களுக்கான முதன்மை விருந்தினராக தலித்தை அழைத்த பின்னர் அதே மாவட்டத்தில் அரசாங்க பள்ளி தலைமை ஆசிரியரான நிர்மலா டேங்கே மரண அச்சுறுத்தல்களைப் பெற்றார்.

பிரார்த்தனை செய்ய ரைட்: மேற்கு வங்கத்தின் பர்த்வான் மாவட்டத்தில் உள்ள கிடாகிராம் கிராமத்தின் தலித் பெண்கள் சிவ் கோவிலில் இருந்து வெளியே வருகிறார்கள்; மகா சிவ்ராத்ரியின் போது இந்த கோவிலுக்கு அவர்கள் நுழைவு மறுக்கப்பட்டனர், ஆனால் அவர்கள் இறுதியாக மார்ச் 12 அன்று பொலிஸ் பாதுகாப்பின் கீழ் நுழைந்தனர் | சலீல் பெரா


5)

மற்ற இடங்களில், திருமண ஊர்வலத்தின் போது குதிரை வண்டியைப் பயன்படுத்துவதற்காக மத்திய பிரதேசத்தின் தமோ மாவட்டத்தில் ஒரு தலித் மாப்பிள்ளை குறிவைத்தார். வண்டியை இழுக்க உதவிய மூன்று பேர் - ரஹுல் ராஜக், கிருஷ்ணா ராஜக் மற்றும் ஜகதீஷ் அஹிர்வர் ஆகியோர் அடித்து நொறுக்கப்பட்டனர். 

6)

ராஜ்சமந்த் மாவட்டத்தில் உள்ள ராஜஸ்தானின் தேவ் டோங்ரி கிராமத்தில், உயர் சாதி ராவட்ஸ் சால்வி சமூகத்தைச் சேர்ந்த தலித் மனிதனின் இறுதிச் சடங்கை சீர்குலைத்தார், அரசாங்கத்தை ஒதுக்கப்பட்ட புதைகுழி தங்கள் நிலத்திற்கு மிக அருகில் இருப்பதாகக் கூறினார். இறுதி சடங்கு பொலிஸ் மேற்பார்வையின் கீழ் தொடர்ந்தது. 

7)

பெங்களூரு கிராமப்புற மாவட்டத்தில் உள்ள கடானூர் கிராமத்தில் தலித்துகள் ஒரு முடிதிருத்தும் கடையில் ஹேர்கட் மறுக்கப்பட்டனர், அதே நேரத்தில் மைசூருவின் ஹாலரே கிராமத்தில், மற்றொரு முடிதிருத்தும் மல்லிகார்ஜுன் ஷெட்டி ஒரு தலித் மனிதருக்கு தனது சேவைகளை வழங்கியதற்காக ஒரு சமூக புறக்கணிப்பை எதிர்கொண்டார்.

8)

தமிழ்நாட்டின் ஆழமான தெற்கில், குறிப்பாக திருகுனெல்வெலி, தூத்துகுடி மற்றும் தென்காசி மாவட்டங்களில், மாணவர்கள் தங்கள் சாதியை குறிக்க வண்ண கைக்கடிகாரங்கள் அல்லது நூல்களை அணிந்துகொள்கிறார்கள். தெவார்ஸ் டான் சிவப்பு மற்றும் மஞ்சள், நாடார்கள் நீலம் மற்றும் மஞ்சள் மற்றும் யாதவ்ஸ் விளையாட்டு குங்குமப்பூவை அணிந்துகொள்கிறார்கள். அவை மிகவும் பின்தங்கிய சமூக வகையின் கீழ் வந்திருந்தாலும், இந்த சமூகங்கள் தெற்கு தமிழ்நாட்டில் சமூக மற்றும் அரசியல் ரீதியாக சக்திவாய்ந்தவை. தலித் பல்லர்கள், இதற்கிடையில், பச்சை மற்றும் சிவப்பு நூல்கள் மற்றும் அருண்டதியர்களை மிகவும் ஒடுக்கப்பட்டவை, பச்சை, கருப்பு மற்றும் வெள்ளை நூல்களைப் பயன்படுத்துகின்றன. இந்த நோக்கத்திற்காக மோதிரங்கள் மற்றும் பிண்டிஸும் பயன்படுத்தப்படுகின்றன.

பள்ளிகளில் சாதி பாகுபாட்டை எவ்வாறு தடுக்க முடியும் என்பதை பரிந்துரைக்க தமிழ்நாடு அரசாங்கத்தால் ஒரு நபரின் ஆணையமாக நியமிக்கப்பட்ட நீதிபதி கே. மே 2021 முதல் ஏப்ரல் 2022 வரை, மாணவர்கள் சம்பந்தப்பட்ட சர்ச்சைகள் தொடர்பான 117 வழக்குகள் தமிழ்நாட்டில் பதிவு செய்யப்பட்டுள்ளதாக அந்த அறிக்கையில் தெரியவந்துள்ளது. இவற்றில், 24 வழக்குகள் சாதி அடையாளம் காணல் அல்லது இன்டர்ஸ்கேஸ்ட் காதல் விவகாரங்கள் காரணமாக வாக்குவாதம் காரணமாக இருந்தன.

தெற்கு மற்றும் மேற்கு தமிழ்நாட்டில் உள்ள பிற மாவட்டங்களில் உள்ள பள்ளிகளிலும் சாதி வேறுபாடுகள் நிலவுகின்றன. சில பள்ளிகளில், வருகை பதிவேடுகளில் சாதி நெடுவரிசைகள் உள்ளன, ஆசிரியர்கள் தங்கள் மாணவர்களை அழைக்கிறார்கள்சாதி பெயர்கள்.


 "பள்ளி சமூகத்தில் என்ன நடக்கிறது என்பதற்கான விரிவாக்கம் மட்டுமே. பெற்றோர்கள் தங்கள் குழந்தைகளை பள்ளிக்கு அனுப்ப மாட்டார்கள், ஆசிரியர்கள் தலித்துகளாக இருந்தால் மதிய உணவு எடுக்க மாட்டார்கள் என்று கூறுகிறார்கள்" என்று நீதிபதி சந்திரு வாரத்திற்கு தெரிவித்தார். அவரது பரிந்துரைகள் இன்னும் செயல்படுத்தப்படவில்லை.

தீண்டத்தகாத இந்தியா அரசியலமைப்பின் 17 வது பிரிவில் பொறிக்கப்பட்டுள்ளது. ஆயினும்கூட, சாதி பாகுபாடு ஒரு மீதமுள்ளதாக அல்ல, மாறாக நவீன அரசு என்று அழைக்கப்படும் ஒரு நிறுவனமயமாக்கப்பட்ட அம்சமாக தொடர்கிறது. சாதி பாகுபாட்டின் தன்மை வெளிப்படையானதிலிருந்து நுட்பமானதாக உருவாகியுள்ளது, பாசாங்குத்தனம் மற்றும் மறுப்பு ஆகியவற்றில் மூடியுள்ளது. தலித் ஆர்வலர்களின் கூற்றுப்படி, தீண்டத்தகாத தன்மை கிராமங்களிலிருந்து நகரங்களுக்கு பரவியுள்ளது, 

கல்வி நிறுவனங்களில் ஊடுருவுதல், 

கோயில்கள், 

பார்பர் கடைகள், 

நீதிமன்ற அறைகள், 

காவல் நிலையங்கள்,

 தொழிற்சாலைகள், 

அரசு அலுவலகங்கள்,

 கார்ப்பரேட் போர்ட்ரூம்கள் மற்றும் 

அரசியல் கட்சி அலுவலகங்கள் கூட.

sanjay ahlawat

"சாதி அட்டூழியங்களின் மிருகத்தனமான வழக்குகள் மூலம் சாதி பாகுபாட்டை நாங்கள் அடிக்கடி புரிந்துகொள்கிறோம், அவை வெளிப்படையான பாகுபாட்டைக் குறிக்கின்றன. நகரங்களில் பணிபுரியும் தலித்துகள் எங்கு வாழ்கிறார்கள், அவர்கள் எப்படி வாழ்கிறார்கள் என்பதை நீங்கள் ஆராய்ந்தால், எதுவும் மாறவில்லை என்பதை நீங்கள் உணருவீர்கள். 

9)

பெரும்பாலான தலித்துகள் இன்னும் சுத்தம் அல்லது குறைந்த அடுக்கு வேலைகளில் பயன்படுத்தப்படுகின்றன. 

10)

அடிப்படை வசதிகள் இல்லாத கெட்டோஸில் அவர்கள் தொடர்ந்து வசித்து வருகின்றனர், ”என்று தலித் தலைவர்களையும் இயக்கங்களையும் ஒன்றிணைக்கும் அடிமட்ட அமைப்பான அகில இந்திய இன்டிபென்டன்ட் பிளானட் சாதிகள் சங்கத்தின் தலைவர் ராகுல் சோன்பிம்பிள் கூறினார்.

10)

 எஸ்சி சமூகங்களுக்குள் உள்ள “தீண்டத்தகாத” சாதிகள் கையேடு தோட்டி போன்ற மோசமான பணிகளைத் தொடர்ந்து செய்கின்றன, 

கல்லறை தோண்டி, 

தகனம் மற்றும் 

துடைத்தல். அவை ஒதுக்கி வைக்கப்படுகின்றன, சம வாய்ப்புகளை மறுக்கின்றன மற்றும் போன்ற மனிதாபிமானமற்ற நடைமுறைகளுக்கு கட்டாயப்படுத்தப்படுகின்றன 

பிணைக்கப்பட்ட உழைப்பு மற்றும் 

தேவதாசி அமைப்பு (பாலியல் அடிமைத்தனம்).

"கிராமப்புற இந்தியாவில் தீண்டத்தகாத தன்மை நிலவுகிறது. உயர் சாதி நில உரிமையாளர்கள் தலித் குடும்பங்கள் நகரங்களுக்கு குடிபெயர்வதைத் தடுக்கின்றனர், ஏனெனில் இது மலிவான உழைப்பு மற்றும் மெனியல் சுத்தம் செய்யும் பணிகளை இழக்கும்" என்று கூறினார்

11)

 பெங்களூரை தளமாகக் கொண்ட தலித் ஆர்வலர் ரூத் மனோராமா. "நகர்ப்புறங்களில், தலித் பெண்கள் வறியவர்கள் மற்றும் வெளியேற்ற அச்சுறுத்தலின் கீழ் வாழ்கின்றனர், வீடுகளோ நிலத்தோ இல்லை. 


குறைந்த ஊதியம் பெறும் வேலைகளுடன் ஒழுங்கமைக்கப்படாத துறையில் பணிபுரியும், அவர்கள் தங்கள் குழந்தைகளை பள்ளிக்கு அனுப்ப முடியாது. பெரும்பாலானவை கடனால் சுமையாக உள்ளன. ”

திட்டமிடப்பட்ட சாதி மற்றும் திட்டமிடப்பட்ட பழங்குடியினர் (அட்டூழியங்களைத் தடுப்பது) சட்டம், 1989, சாதி அடிப்படையிலான வன்முறை மற்றும் பாகுபாட்டை முடிவுக்கு கொண்டுவரும் நோக்கம் கொண்டது.


12) இருப்பினும், புள்ளிவிவரங்கள் வேறு படத்தை வரைகின்றன. 2022 ஆம் ஆண்டில், எஸ்சிஎஸ் சட்டத்தின் கீழ் பதிவுசெய்யப்பட்ட வழக்குகளின் எண்ணிக்கை 57,582, 

மற்றும் STS க்கு 10,064. 

உத்தரபிரதேசம், ராஜஸ்தான், பீகார் மற்றும் மத்திய பிரதேசம் போன்ற மாநிலங்கள் இந்த பட்டியலில் முன்னிலை வகிக்கும்போது, ​​மகாராஷ்டிரா மற்றும் கர்நாடகா போன்ற ‘முற்போக்கான’ மாநிலங்கள் சிறப்பாக இல்லை.

 2020 ஆம் ஆண்டில் 2022 ஆம் ஆண்டில் தண்டனை விகிதம் 32.4 சதவீதமாகக் குறைந்தது.

bezwada வில்சன், தேசிய கன்வீனர், சஃபாய் கர்மச்சாரி அன்டோலன்

பிஹார், சத்தீஸ்கர், ஜார்க்கண்ட், கேரளா மற்றும் மத்திய பிரதேசம் ஆகிய ஐந்து மாநிலங்கள் மட்டுமே சிறப்பு பொலிஸ் நிலையங்களை நிறுவியுள்ளன (கர்நாடகா சமீபத்தில் 33 சிறப்பு காவல் நிலையங்களை உருவாக்குவதற்கும், அவசர சாதி வழக்குகளை கையாள 450 பணியாளர்களை ஆட்சேர்ப்பு செய்வதற்கும் ஒப்புதல் அளித்தது). 14 மாநிலங்களில் உள்ள 498 மாவட்டங்களில் 194 மட்டுமே சோதனைகளை விரைவுபடுத்த சிறப்பு நீதிமன்றங்களை அமைத்துள்ளன.

பகுஜன் சமாஜ் கட்சியுடன் தொடர்புடைய தலித் ஆர்வலரான வழக்கறிஞர் ஹரிராம் ஏ., “நீதிமன்றங்களும் காவல்துறையினரும் பெரும்பாலும் அட்டூழியச் சட்டத்தை தவறாகப் பயன்படுத்துவதை மேற்கோள் காட்டுகிறார்கள். தண்டனை விகிதம் வெறும் 3–4 சதவீதமாகும். பெரும்பாலான வழக்குகள் ஆதாரங்களின் பற்றாக்குறையால் விடுவிக்கப்படுகின்றன, ஏனெனில் மோசடி செய்யப்படுவதற்கு வழக்குகள் உள்ளன. 

13)

ஒரு சாதி நீதிபதி அல்லது காவல்துறை அதிகாரி மிகவும் ஆபத்தானது, நீதி ஒருபோதும் வழங்கப்படுவதில்லை என்பதை உறுதி செய்கிறது. சில அதிகாரிகள் குற்றம் சாட்டப்பட்டவர்களை பாதிக்கப்பட்டவர்களுக்கு எதிராக எதிர் புகார்களை தாக்கல் செய்ய ஊக்குவிக்கிறார்கள். ”

ஒரு நபரை கையேடு தோட்டி வேலைக்கு பணியமர்த்தும் எவரும் ஒரு வருடம் வரை சிறையில் அடைக்கப்படலாம் அல்லது ரூ .50,000 அபராதம் விதிக்கப்படலாம் அல்லது இரண்டுமே. ஆனால் ஒரு நம்பிக்கை இல்லை- பெஸ்வாடா வில்சன்

சாத்தே அடிப்படையிலான வன்முறையில் ஈடுபட்டவர்களுக்கு எதிராக சாட்சியங்களைச் சேகரித்து முன்வைக்க பொலிசார் தவறிவிட்டதால், தண்டனைகள் குறைவாக இருந்ததால், தண்டனைகள் குறைவாக இருந்ததால், தண்டனைகள் குறைவாக இருப்பதால், சமாஜிக் பரிவார்த்தன் ஜானண்டோலனின் ஒய். மரிஸ்வாமி கூறினார். 

14)

"பின்தங்கிய வகுப்பு சமூகத்தைச் சேர்ந்த ஒரு பெண்ணை காதலிக்கும் தலித் சிறுவன் பெங்களூருவில் உள்ள சிறுமியின் பெற்றோரால் அகற்றப்பட்டு தாக்கப்பட்டான். ஆயினும், குற்றவாளிகளை கைது செய்யவோ அல்லது கடுமையான குற்றச்சாட்டுகள் சேர்க்கவோ இல்லை" என்று மரிஸ்வாமி கூறினார். "கல்வி உரிமை சட்டம் தோல்வியுற்றதுநோக்கம், எந்தவொரு தனியார் பள்ளியும் ஓரங்கட்டப்பட்ட சமூகங்களைச் சேர்ந்த குழந்தைகளுக்கு 25 சதவீத இடங்களை ஒதுக்குவதற்கான தேவையை கடைபிடிக்காது. தனியார் லாபி மற்றும் அரசியல்வாதிக்கு சொந்தமான கல்வி நிறுவனங்கள் சட்டத்தின் தோல்விக்கு காரணம். துரதிர்ஷ்டவசமாக, எஸ்சி, எஸ்.டி மற்றும் ஏழை ஓபிசி குழந்தைகளுக்கு வழங்கும் அரசு பள்ளிகள் புறக்கணிக்கப்படுகின்றன, ஆசிரியர்கள் இல்லை. ”

15)

பொது ஒதுக்கீட்டில் நுழைவுத் தேர்வில் இரண்டாவது இடத்தைப் பிடித்த போதிலும், தலித் மாணவர் சிவம் சோன்கர், பனாராஸ் இந்து பல்கலைக்கழகத்தின் பிஎச்டி திட்டத்திற்கு அனுமதி மறுக்கப்பட்டார். அமைதி ஆராய்ச்சிக்கான மால்வியா மையத்தில் கிடைக்கக்கூடிய ஏழு இடங்களில், நான்கு மட்டுமே நிரப்பப்பட்டன. பொருத்தமான விண்ணப்பதாரர்கள் இல்லாததால் முன்பதிவு செய்யப்பட்ட இடங்கள் காலியாக இருப்பதாக பல்கலைக்கழகம் கூறியது, மேலும் சோன்கரை பொது பிரிவில் தகுதி பெற்றதால், ஒதுக்கப்பட்ட அளவுகோல்களின் கீழ் அனுமதிக்க முடியவில்லை.


16)

 உத்தரபிரதேச காங்கிரசின் தலைவர் அஜய் ராய், இது வெட்கக்கேடானது, குறிப்பாக பிரதமர் நரேந்திர மோடியின் தொகுதியில் இது நடந்தது போல. சமாஜ்வாடி எம்.எல்.சி என்ற சமாஜ்வாடி எம்.எல்.சி.

17)

தலித்துகளுக்கு அரசியல் சக்தி, சமூக மூலதனம் மற்றும் உயர் பதவிகளில் பிரதிநிதித்துவம் தேவை என்று ஹரிராம் வலியுறுத்தினார். தலித் புத்திஜீவிகள் அரசியல் அதிகாரமளிப்பதைப் பற்றி அதிகம் பார்க்கத் தொடங்கினர். தலித் கேள்வி வரலாற்று ரீதியாக ஒரு சாதி பிரச்சினையாகவே உள்ளது என்று சோன்பிம்பிள் கூறினார். "காந்தியின் சாதி சீர்திருத்தம் சமூக மற்றும் ஆன்மீக வழிமுறைகள் மூலம் இருந்தால், சாதி பாகுபாட்டை நிவர்த்தி செய்வதற்கான அம்பேத்கரின் யோசனை அரசியல் அதிகாரத்தின் மூலம் இருந்தது. தலித் உரிமைகள்’ இயக்கம் பல கட்டங்களை கடந்து சென்றது. "

18)

காலனித்துவ காலத்தில், தமிழ்நாடு, மகாராஷ்டிரா மற்றும் பஞ்சாப் போன்ற மாநிலங்களில் தலித் அணிதிரட்டல் அரசுக்கு சவால் விடுத்து, உரிமைகள் பற்றிய புதிய கருத்தை அறிமுகப்படுத்தியது. நாஷிக் நகரில் உள்ள அம்பேத்கரின் கலரம் கோயில் சத்யக்ராஹா (1930) தலித்துகளுக்கு சமமான அணுகலைக் கோரியது, இந்து சமுதாயத்தை விலக்குவதைப் பிரதிபலிக்கத் தள்ளியது. "பாபாசாகேப் கல்வியை விடுதலைக்கான ஒரு கருவியாக அடையாளம் கண்டார், அதே நேரத்தில் அரசியல் அதிகாரமும் பொருளாதார மேம்பாடும் அவசியம்" என்று சோன்பிம்பிள் கூறினார். "அவர் தலித்துகளுக்கு ஒரு தனி வாக்காளர்களுக்காக வாதிட்டார், ஆனால் 1932 ஆம் ஆண்டின் பூனா ஒப்பந்தத்தின் கீழ் சமரசம் செய்ய வேண்டியிருந்தது, சாதி இந்துக்களுக்கும் மனச்சோர்வடைந்த வகுப்புகளுக்கும் இடையில் கையெழுத்திட்டது, இது மாகாண சட்டமன்றங்களில் 147 இடங்களுக்கு முன்பதிவு செய்யப்பட்ட இடங்களை நிர்ணயித்தது."

19)

இன்று, 543 மக்களவை இடங்களில் 84 தலித்துகளுக்கு ஒதுக்கப்பட்டுள்ளது, ஆனால் அவை அரிதாகவே வாக்காளர்களில் மூன்றில் ஒரு பங்கை விட அதிகமாக உள்ளன. இதன் விளைவாக, தலித் எம்.பி.க்கள் உயர் சாதி வாக்காளர்களிடம் வெற்றிபெற முறையிட வேண்டும், மேலும் அவர்களின் சமூகத்தில் மட்டுமே கவனம் செலுத்த முடியாது. "தலித்துகள் இடங்களை ஒதுக்கியிருந்தாலும், அவர்களின் அரசியல் பிரதிநிதித்துவத்திற்கு உயர் சாதி ஆதிக்கம் காரணமாக அதிகாரம் இல்லை" என்று ஹரிராம் கூறினார். தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட தலித்துகள் அவர்களுக்கு எதிரான குற்றங்களுக்கு மத்தியில் கூட, சமூகத்தை விட கட்சிகளுக்கு முன்னுரிமை அளிக்கின்றனர். 

20)

ஆச்சரியப்படத்தக்க வகையில், சுதந்திரத்தின் 78 ஆண்டுகளில், தலித் பிரதமர், மூன்று ஜனாதிபதிகள் மற்றும் ஏழு முதலமைச்சர்கள் மட்டுமே இல்லை. மோடி 3.0 அமைச்சரவையில் 71 அமைச்சர்களில், 10 தலித்துகள் மட்டுமே உள்ளனர். "அடுத்தடுத்த அரசாங்கங்களின் ஜனரஞ்சகம் ஓரங்கட்டப்பட்ட சமூகங்களை அதிகம் பாதித்துள்ளது" என்று ஹரிராம் கூறினார். "பட்ஜெட் ஒதுக்கீடுகள் காகிதத்தில் மட்டுமே உள்ளன; அவை ஒருபோதும் செலவழிக்கப்படவில்லை, கருவூலத்திற்குத் திரும்பப்படுகின்றன."

.

21)


இருக்கை இல்லாத டாப்பர்: பனாரஸ் இந்து பல்கலைக்கழகத்திற்கு வெளியே தலித் மாணவர் சிவம் சோன்கர். பொது ஒதுக்கீட்டில் நுழைவுத் தேர்வில் இரண்டாவது இடத்தைப் பிடித்த போதிலும், அதன் பிஎச்.டி திட்டத்தில் சேர்க்கையை BHU மறுத்தது | X@ambedkariteind

எங்கள் நிர்வாகி மற்றும் நீதித்துறை உயர் சாதி அதிகாரிகளால் ஆதிக்கம் செலுத்தியது என்றும் அவர் சுட்டிக்காட்டினார். "நியமனங்கள் மற்றும் பதவி உயர்வுகள் ஒற்றுமையை உள்ளடக்கியது. ஒரு தலித் இந்த நிலைகளை தகுதி மற்றும் கடின உழைப்பின் மூலம் அடைந்தாலும், அவர்கள் மறுக்கப்பட்ட பதவி உயர்வுகள் மூலம் சாதி நறுமணங்களிலோ அல்லது பாகுபாட்டிலோ தப்பிக்க முடியாது" என்று ஹரிராம் கூறினார். ஐ.ஏ.எஸ் அல்லது ஐ.பி.எஸ் அதிகாரிகளும் பாகுபாட்டிலிருந்து தப்பிக்க முடியவில்லை என்று மனோரமா கூறினார்.

நகர்ப்புறங்களில், தீண்டத்தகாத தன்மை நுட்பமாக வெளிப்படுகிறது. தலித்துகள் பெரும்பாலும் வாடகை வீட்டுவசதி மறுக்கப்படுகிறார்கள். "நில உரிமையாளர்கள் சாதியைப் பற்றி நேரடியாகக் கேட்கவில்லை என்றாலும், அதை வெளிக்கொணர அவர்கள் முழுமையாக ஆராய்கின்றனர். டாக்டர் அம்பேத்கரின் உருவப்படம் அபாயங்கள் வெளியேற்றப்படுவதையோ அல்லது அண்டை நாடுகளிடமிருந்து பாகுபாட்டையோ காண்பிக்கும்" என்று மரிச்வாமி கூறினார். இதன் விளைவாக, தலித்துகள் குடிமை வசதிகள் இல்லாத கெட்டோக்களுக்கு கட்டாயப்படுத்தப்படுகிறார்கள். 

22)

மத்திய பெங்களூரில் உள்ள ஆனந்தபுரா சேரியில் நவீன தீண்டத்தகாத தன்மைக்கான ஒரு எடுத்துக்காட்டு காணப்படுகிறது, அங்கு தலித் வீடுகள் குழாய் நீரில் மறுக்கப்படுகின்றன.

மார்ச் 14 அன்று, ஒரு விதவையும், நான்கு வயதினரும் செல்வி, நீர் விசையியக்கக் குழாயை மாற்ற முயற்சிக்கும் போது மின்சாரம் வழங்கப்பட்டது. ஒரு குழாய்த்திட்டத்திலிருந்து சட்டவிரோதமாக தண்ணீரை இழுக்க குடியிருப்பாளர்கள் 30 விசையியக்கக் குழாய்களை நிறுவியுள்ளனர் aஉள்ளூர் கோயில். "எங்கள் குடும்பங்கள் நான்கு தசாப்தங்களாக நீர் இணைப்பு இல்லாமல் இங்கு வாழ்ந்து வருகின்றன. ஒவ்வொரு பம்பும் நான்கு வீடுகளுக்கு சேவை செய்கிறது," என்று ஒரு குடியிருப்பாளரான ராணி (பெயர் மாற்றப்பட்டது), செல்வி நான்காவது விபத்து என்று குறிப்பிட்டார். "நம்மில் பெரும்பாலோர் இன்று படித்திருக்கிறார்கள், ஆனால் அது சமத்துவத்தை உறுதிப்படுத்தாது. எங்கள் இடம் அதிகாரிகளால் புறக்கணிக்கப்படுகிறது. நாங்கள் இன்னும் படித்தவர்கள், ஆடை தொழிற்சாலைகள், பள்ளிகள் மற்றும் அலுவலகங்களில் பணிபுரிகிறோம், ஆனால் நாங்கள் கண்ணுக்கு தெரியாததாக உணர்கிறோம்," என்று அவர் கூறினார்.

அகில இந்திய இன்டிபென்டன்ட் திட்டமிடப்பட்ட சாதி சங்கம் ராகுல் சோன்பிம்பிள்


23)

ராணியின் ஏமாற்றம் டாக்டர் அம்பேத்கரை எதிரொலிக்கிறது, அவர் 1956 ஆம் ஆண்டில் இந்து சீர்திருத்த இயக்கங்களில் அதிருப்தி அடைந்த பின்னர் ப Buddhism த்த மதத்திற்கு மாறினார். சாதி அடக்குமுறையிலிருந்து தப்பிக்க தலித்துகளை பின்பற்றுமாறு அவர் கேட்டுக்கொண்டார். சமத்துவமின்மையும் அடிபணியலையும் அமல்படுத்திய "கடுமையான மற்றும் சுரண்டல்" சாதி அமைப்பை அகற்ற அவர் அழைப்பு விடுத்தார். சாதியை நியாயப்படுத்துவதற்கான இந்து வேதங்களையும் நடைமுறைகளையும் விமர்சித்த அவர், அந்த அமைப்பு சகித்துக்கொள்ளும்போது எந்த சீர்திருத்தமும் சாத்தியமில்லை என்று அவர் வாதிட்டார். தீண்டத்தகாத தன்மையை அவர் சாதி அமைப்பின் நேரடி விளைவாகக் கருதினார், மில்லியன் கணக்கான தலித்துகளை அடிப்படை உரிமைகள், க ity ரவம் மற்றும் வாய்ப்பை மறுப்பதன் மூலம் மனிதநேயமற்றது.

24)

கட்டுரை 15 பாகுபாட்டைத் தடைசெய்தாலும், கட்டுரை 14 சமத்துவத்தை உத்தரவாதம் செய்கிறது மற்றும் 21 வது பிரிவு தீண்டத்தகாத தன்மையைத் தடை செய்வதன் மூலம் வாழ்க்கை மற்றும் க ity ரவத்திற்கான உரிமையை உறுதி செய்கிறது, ‘கண்ணுக்கு தெரியாத’ மக்கள் - மானுவல் ஸ்கேவென்ஜர்கள், கல்லறை தோண்டிகள், தகனங்கள் மற்றும் ‘சஃபாய் கர்மச்சாரிஸ்’ ஆகியோர் துடைப்பதில் ஈடுபடுகிறார்கள் - முந்த் பியர். "நான் ஒரு சாதியில் பிறந்தேன், அங்கு எல்லோரும் கையேடு தோட்டி செய்தார்கள். ஒரு குழந்தையாக, யாரோ ஒருவர் என்னை அதிர்ச்சிக்குள்ளாக்கினார். இது எப்படி சாத்தியம் என்று நான் ஆச்சரியப்பட்டேன்" என்று சஃபாய் கர்மச்சாரி அன்டோலனின் (எஸ்.கே.ஏ) தேசிய கன்வீனர் பெஸ்வாடா வில்சன் கூறினார். "ஆனால் ஒரு சாதி மனம் அதை இயல்பாக்குகிறது, ஒரு தலித் சுத்தம் செய்ய பிறக்கிறது என்று நினைத்து, கைகளை கழுவவோ அல்லது கையுறைகளை அணியவோ மட்டுமே தேவை. இந்த கையுறைகள் சிவில் சமூகத்தின் மனிதாபிமானமற்ற தன்மையையும் பாசாங்குத்தனத்தையும் மறைக்கின்றன."

25)

எதுவும் மாறவில்லை. பெரும்பாலான தலித்துகள் [நகரங்களில் பணிபுரியும்] இன்னும் சுத்தம் அல்லது குறைந்த அடுக்கு வேலைகளில் வேலை செய்கிறார்கள். அடிப்படை வசதிகள் இல்லாத கெட்டோஸில் அவர்கள் தொடர்ந்து வசித்து வருகின்றனர்.

இரண்டு ஆண்டுகளுக்கு முன்பு, டெல்லி உட்பட 10 மாநிலங்களைச் சேர்ந்த பெண்கள் துப்புரவுத் தொழிலாளர்கள் புதுதில்லியில் உள்ள ஜந்தர் மந்தரில் கூடியிருந்தனர், மூங்கில் கூடைகளை எரித்தனர். கழிவுநீர்-செப்டிக் தொட்டி இறப்புகளைப் பற்றி அரசாங்கத்தின் “வெள்ளை பொய்களால்” ஆத்திரமடைந்த அவர்கள் நடவடிக்கை எடுக்கக் கோரினர். 2022–23 ஆம் ஆண்டில் அரசாங்கம் ஒன்பது இறப்புகளை அறிவித்தாலும், செய்தி அறிக்கைகள், FIR கள் மற்றும் பிரேத பரிசோதனை தேர்வுகளின் அடிப்படையில் SKA 339 ஐ பதிவு செய்தது.

அரசியலமைப்பு பாதுகாப்புகள், முறையான புறக்கணிப்பு, அதிகாரத்துவ அக்கறையின்மை மற்றும் ஆபத்தான மறுப்பு ஆகியவை நீடித்தன. ஒரு கையேடு தோட்டி ஒரு “பைத்தியம் கழிவறை, திறந்த வடிகால், குழி”, ரயில் தடங்கள் அல்லது பிற வளாகங்களிலிருந்து மனித வெளியேற்றத்தை சுத்தம் செய்ய, எடுத்துச் செல்ல, அப்புறப்படுத்த அல்லது கையாள பயன்படுத்தப்பட்ட ஒருவர் என வரையறுக்கப்படுகிறது. கையேடு தோட்டக்காரர்கள் மற்றும் அவர்களின் புனர்வாழ்வுச் சட்டம் (பெம்ஸ்ரா) என வேலைவாய்ப்பைத் தடைசெய்ததன் கீழ் தடைசெய்யப்பட்ட இந்த நடைமுறை தொடர்கிறது, திருத்தப்பட்ட 2013 சட்டத்தில் உள்ள ஓட்டைகள் காரணமாக “அபாயகரமான சுத்தம்” என்று மாறுவேடமிட்டு. முதலாளி வழங்கிய கியர் இல்லாமல் ஒரு கழிவுநீர் அல்லது செப்டிக் தொட்டியை கைமுறையாக சுத்தம் செய்வதாக இந்த சட்டம் "அபாயகரமான சுத்தம்" வரையறுக்கிறது மற்றும் "பாதுகாப்பு கியர்" (அரசாங்கத்தால் அறிவிக்கப்பட்ட 44 வகைகளில் ஏதேனும் ஒன்று) பயன்படுத்தும் தொழிலாளர்களை கையேடு தோட்டக்காரர்களாக வகைப்படுத்துவதிலிருந்து விலக்குகிறது.

"சட்டத்தின் படி, ஒரு நபரை கையேடு தோட்டி வேலைக்காக பணியமர்த்தும் எவரும் நேரடியாகவோ அல்லது மறைமுகமாகவோ, ஒரு வருடம் வரை சிறையில் அடைக்கப்படலாம் அல்லது ரூ .50,000 அபராதம் விதிக்கப்படலாம், அல்லது இரண்டிற்கும் அபராதம் விதிக்கலாம். மீண்டும் குற்றங்களுக்கு, சிறைவாசம் இரண்டு ஆண்டுகள் வரை நீட்டிக்கப்படலாம் அல்லது ரூ .1 லட்சம் வரை அபராதம் விதிக்கப்படலாம், அல்லது இரண்டும்.

கையேடு தோட்டி ஒரு சாதி சார்ந்த தொழில் அல்ல என்று மையம் கூறுகிறது. எவ்வாறாயினும், சமூக நீதி அமைச்சகத்தின் சுயவிவர அறிக்கை, இயந்திரமயமாக்கப்பட்ட துப்புரவு சுற்றுச்சூழல் அமைப்பு (நமஸ்தே) திட்டத்தின் தேசிய நடவடிக்கையின் ஒரு பகுதியாக, கிட்டத்தட்ட 92 சதவீத கழிவுநீர் மற்றும் செப்டிக் தொட்டி தொழிலாளர்கள் எஸ்சி, எஸ்டி மற்றும் ஓபிசி (பிற பின்தங்கிய வகுப்பு) சமூகங்களைச் சேர்ந்தவர்கள் என்று கூறியது.

 டாக்ஸிக் வேலை: சஃபாய் கர்மச்சாரி அன்டோலன் தொழிலாளர்கள் ஆகஸ்ட் 2023 இல் ஜந்தர் மந்தரில் நடந்த ‘எங்களை கொல்வதை நிறுத்து’ பிரச்சாரத்தின் போது | கெட்டி படங்கள்

"அரசாங்கம் அத்தகைய கூற்றை எவ்வாறு செய்ய முடியும்? கையேடு தோட்டி எடுக்கும் தொழிலாளர்கள் பெரும்பான்மையானவர்கள் தலித்துகள் என்பதையும், அது ஒரு சாதியை அடிப்படையாகக் கொண்ட தொழில் என்பதையும் எங்கள் அடித்தளம் தெளிவாகக் காட்டுகிறது" என்று வில்சன் கூறினார். "சாதி பாகுபாடு இருப்பதாக மறுப்பது மட்டுமே நல்லிணக்கமும் இல்லை. இது ஐ.ஏ.எஸ் அதிகாரிகள், நீதித்துறை மற்றும் அரசியல்வாதிகள் உட்பட, அமைப்பினுள் ஆபத்தானது மற்றும் தேர்வு செய்யப்படாதது. பிரதமர் ஒரு துப்புரவாக மாறினார்ஆன்மீக அனுபவம். சலுகையின் இடத்திலிருந்து அதைப் பார்க்கும்போது தவறில்லை. மனித வெளியேற்றத்தை சுத்தம் செய்வதைப் போலவே துடைப்பதா? ”

அக்டோபர் 2, 2014 அன்று, மோடி ஸ்வச் பாரத் மிஷனை அறிமுகப்படுத்தினார், இது தூய்மையை ஊக்குவிப்பதற்கும் திறந்த மலம் கழிப்பதை ஒழிப்பதற்கும் ஒரு தேசிய பிரச்சாரமாகும். "இது அதிக குழப்பத்தை உருவாக்கியது. புதிய தொழில்நுட்பம் இல்லாமல் அதிகமான கையேடு தோட்டக்காரர்கள் மற்றும் கழிவுநீர் தொழிலாளர்கள் வேலை செய்வார்கள். அதிகமான மேன்ஹோல் இறப்புகள் இருக்கும், ஆனால் அவர்கள் பதிவு செய்யப்பட மாட்டார்கள். துப்புரவுத் தொழிலாளர்கள், அவர்களின் வேலையின் கண்ணியமும் இயந்திரமயமாக்கலுக்கும் தகுதியானவர்கள்," சிப்பாய்கள் ’மற்றும்‘ தியாகம் ’மற்றும் கட்டமைப்பின் கரடுமுரடானவர்களை விரும்புவோர்,‘ சிப்பாய்கள் ’மற்றும்‘ சோல்ஜிலேஷன்ஸ் ’என்று நம்பப்படுவார்கள். பூஜ்ஜியம்.

சமூக நீதி மற்றும் அதிகாரமளித்தல் அமைச்சர் ராம்தாஸ் அதாவலே கடந்த ஆண்டு பாராளுமன்றத்தில், 766 மாவட்டங்களில், 249 தங்களை கையேடு தோட்டி இல்லாததாகவும், நியமிக்கப்பட்ட போர்ட்டலில் பதிவேற்றிய சான்றிதழாகவும் அறிவித்தனர். புனர்வாழ்வு தொகுப்பில் ஒரு முறை பண உதவி ரூ .40,000 மற்றும் ரூ .3.25 லட்சம் வரை மூலதன மானியம் ஆகியவை அடங்கும். கையேடு தோட்டக்காரர்களின் சார்புடையவர்கள் ரூ .10 லட்சம் (துப்புரவுத் திட்டங்களுக்கு ரூ .15 லட்சம்) மற்றும் இரண்டு ஆண்டுகள் வரை திறன் மேம்பாட்டுப் பயிற்சிக்கு மதிப்புள்ள சுய வேலைவாய்ப்பு திட்டங்களுக்கு தகுதியுடையவர்கள், மாதாந்திர உதவித்தொகை ஆர்ஆர்எஸ் 3,000. "எங்கள் நவீன நகரங்களில், மனித உழைப்பை உள்ளடக்கிய ஒரு துப்புரவு மாதிரியை நாங்கள் இன்னும் நம்புகிறோம். இது ஒரு வடிவமைப்பு குறைபாடு. துப்புரவு மாதிரியின் வடிவமைப்பிலிருந்து சாதியை பிரிக்க வேண்டிய நேரம் இது" என்று வில்சன் கூறினார்.

.

26)

தலித் சமூகங்களுக்கு தீங்கு விளைவிக்கும் மற்றொரு சுரண்டல் நடைமுறையாக தேவதாசி அமைப்பு உள்ளது. சீட்டாவா டண்டப்பா ஜோடாட்டி 2018 இல் பத்ம ஸ்ரீயுடன் க honored ரவிக்கப்பட்டபோது, ​​இது 1982 ஆம் ஆண்டில் கர்நாடகாவில் சட்டப்பூர்வமாக ரத்து செய்யப்பட்ட சர்ச்சைக்குரிய அமைப்புக்கு தேசிய கவனத்தை ஈர்த்தது, அதைத் தொடர்ந்து மற்ற மாநிலங்களில் இதேபோன்ற தடைகள் இருந்தன. கர்நாடகாவில், “மாதிகா” (தலித்) சமூகத்தைச் சேர்ந்த இளம் பெண்கள் நோயை குணப்படுத்துவார்கள் அல்லது குடும்பத்திற்கு நல்ல அதிர்ஷ்டத்தை கொண்டு வருவார்கள் என்ற நம்பிக்கையில் ஒரு தெய்வத்திற்கு அர்ப்பணித்துள்ளனர். பெரும்பாலும், இது உயர் சாதி ஆண்களால் பாலியல் சுரண்டலுக்கு வழிவகுக்கிறது.

ஆறு மகள்களில் இளையவரான சீடாவா, அவர் தேவதாசியாக அர்ப்பணித்தவர். பின்னர் அவர் இந்த அமைப்பிலிருந்து தப்பித்து, தேவதாசிஸின் மறுவாழ்வுக்கு அர்ப்பணிக்கப்பட்ட ஒரு தன்னார்வ தொண்டு நிறுவனமான மாஸ் நிறுவனத்தை நிறுவினார், இதன் மூலம் அவர் 4,000 க்கும் மேற்பட்ட பெண்களை மீட்டுள்ளார். கர்நாடக மாநில மகளிர் பல்கலைக்கழகத்தின் 2018 ஆய்வில், மாநிலத்தில் இன்னும் 80,000 தேவதாசிகள் இருப்பதாக மதிப்பிட்டுள்ளது. சட்டரீதியான தடைகள் இருந்தபோதிலும், ஓரங்கட்டப்பட்ட சமூகங்களைச் சேர்ந்த பெண்கள் பாரம்பரியத்தின் போர்வையில் பாலியல் பணிகளில் தொடர்ந்து தள்ளப்படுகிறார்கள். இது தேசிய மனித உரிமைகள் ஆணையத்திற்கு ஆறு மாநிலங்களில் உள்ள தேவதாசி அமைப்பின் “தொடர்ச்சியான அச்சுறுத்தல்” குறித்து ஒரு அறிக்கையை கோர வழிவகுத்தது - கர்நாடகா, கேரளா, தமிழ்நாடு, ஆந்திரா, தெலுங்கானா மற்றும் மகாராஷ்டிரா.


"பெலகவியில் முன்னாள் தேவதாசிஸை மறுவாழ்வு செய்வதற்காக நான் கடந்த 27 ஆண்டுகளாக பணியாற்றி வருகிறேன், இங்கு இனி வழக்குகள் எதுவும் இல்லை. ஆனால் மற்ற மாவட்டங்களில் இளம் பெண்கள் இதில் கட்டாயப்படுத்தப்படுவதை நான் கவனிக்கிறேன். சட்டத்தை கடுமையாக அமல்படுத்துவதன் மூலம் அரசாங்கம் நடைமுறையை கட்டுப்படுத்த வேண்டும். இந்த பெண்கள் பொருளாதார சுதந்திரத்தை அடையாவிட்டால், அவர்கள் தொடர்ந்து விளக்கப்படுவார்கள்," என்று சீடாவ். கர்நாடக அரசாங்கத்தை ஒரு மாதத்திற்கு ரூ .5,000 ஆக உயர்த்தவும், ஒவ்வொரு பயனாளிக்கும் இரண்டு ஏக்கர் வழங்கவும் அவர் வலியுறுத்தியுள்ளார்.

27)

கல்லறை தோண்டுவதும் நாட்டின் பல பகுதிகளில் சாதி சார்ந்த மற்றும் பரம்பரை ஆக்கிரமிப்பாகும். கிராமங்களில் முரண்பாடு அப்பட்டமாக உள்ளது, அங்கு தலித்துகள், நிலமற்றவராக இருப்பதால், மரணத்தில் கூட அவமானத்தைத் தாங்க வேண்டும். தலித் இறுதிச் சடங்கைக் காணவும், பெரும்பாலும் சமூக புறக்கணிப்பு அல்லது வன்முறைத் தாக்குதல்களுடன் பதிலளிக்கவும் உயர் சாதி சமூகங்கள் தீங்கு விளைவிக்கும் என்று கருதுவதால், அவர்கள் அடக்கம் நிலத்திற்காக சாரணர் செய்ய வேண்டும். பெங்களூரில் உள்ள கல்பள்ளி தகன வளாகத்திற்குள் தனது மனைவி மற்றும் ஆறு குழந்தைகளுடன் வசிக்கும் ஐந்தாம் தலைமுறை கல்லறை தோண்டியான சவுரி ராஜு, குறைந்தபட்ச ஊதியத்தை கூட பாதுகாப்பது ஒரு நீண்ட போர் என்று கூறினார்.

"பெங்களூரில் 50 புதைகுழிகள் மற்றும் 12 மின்சார தகனங்கள் உள்ளன. இங்குள்ள தொழிலாளர்களுக்கு ஒரு மாதத்திற்கு ரூ .13,000 வழங்கப்படுகிறது. நகர நிறுவனங்களால் பணிபுரியும் எங்கள் உறுப்பினர்களுக்கு ஊதியம் ஏற்படக்கூடும், ஆனால் கிராமப்புறங்களில் உள்ளவர்கள் துக்கமடைந்த குடும்பங்களின் தொண்டு நிறுவனத்தில் உயிர்வாழ்வார்கள்" என்று கர்னடகாவில் உள்ள கல்லறை தொழிலாளர் சங்கத்தின் மாநில செயலாளர் ராஜு கூறினார். "நாங்கள் கடவுளையும் மக்களின் நல்லெண்ணத்தையும் மட்டுமே நம்புகிறோம், நாங்கள் செய்வதைத் தொடர்ந்து செய்கிறோம். கல்லறைகளில் தெளிக்கப்பட்ட அரிசி சாப்பிட்டு வளர்ந்தோம், இந்த உலகத்தை விட்டு வெளியேறும்போது நாங்கள் எங்களுடன் எதையும் கொண்டு செல்லவில்லை என்பதை உணர்ந்துள்ளோம்."

La லட்சுமி சுப்பிரமணியன் மற்றும் பூஜா அவஸ்தியுடன்

28)

தடுக்கப்பட்ட கழிப்பறை

வழங்கியவர் பூஜா அவஸ்தி

புஷ்பா க ut தம், ஒரு நிர்வாகம்புண்டல்கண்ட் பல்கலைக்கழகத்தின் அதிகாரி, நீண்ட காலமாக அதிகாரிகளுக்கு எதிராக மிக அடிப்படையான மனித உரிமைகளுக்காக -சுத்தமான குடிநீர் மற்றும் ஒரு கழிப்பறைக்கான அணுகல் ஆகியவற்றை எதிர்த்துப் போராடுகிறார். க ut தமின் பெண் சகாக்களுக்கு கழிப்பறைகள் மற்றும் உத்தியோகபூர்வ இல்லத்துடன் அலுவலக அறைகள் வழங்கப்பட்டுள்ளன. 45 வயதான அவர் பல்கலைக்கழகத்தின் வாட்ஸ்அப் குழுவில் புகார் அளித்தபோது, ​​அதன் படத்தை மோசமானதாக அவர் மீது குற்றம் சாட்டப்பட்டது.

2018 ஆம் ஆண்டில், பல்கலைக்கழக ஊழியர்கள் சங்கம் மற்றும் நிர்வாகத்தின் கூட்டத்தில், க ut தம் அறைந்தபோது, ​​ஒரு நாற்காலி அவள் மீது வீசப்பட்டபோது விஷயங்கள் ஒரு தலைக்கு வந்தன. அவர் தனது பியூனை (ஒரு ஓபிசி) துன்புறுத்தியதாக குற்றம் சாட்டப்பட்டார், அவர் ஒரு சாக்குப்போக்கில் அல்லது மற்றொன்றில் தண்ணீர் அல்லது தேநீர் பெற மறுத்துவிட்டார். ஒரு பெண்ணாகவும், தலித் என்றும், ஊனமுற்ற நபராகவும் (அவளுக்கு ஒரு குழந்தையாக போலியோ இருந்தது) அனுதாபத்தைப் பெறுவதற்காக அவர் தனது நிலையை தவறாகப் பயன்படுத்துவதாகவும் அவளிடம் கூறப்பட்டது.

தன்னைத் தாக்கிய ஆறு பேர் மீது தடையற்ற க ut தம் ஒரு போலீஸ் வழக்கைத் தாக்கல் செய்தார், மேலும் நிர்வாக விசாரணை ஆறுகளை அகற்ற வழிவகுத்த போதிலும், அவரது வழக்கு இன்னும் நீதிமன்றத்தில் நிலுவையில் உள்ளது. நீதிமன்றத்தில் க ut தமை பிரதிநிதித்துவப்படுத்தும் வழக்கறிஞர் குல்தீப் குமார் ப ud த், நீதி செய்யப்பட வேண்டியது போதாது, ஆனால் அது மிகவும் பாதிக்கப்படக்கூடியவர்களின் க ity ரவத்தை உறுதி செய்யும் வகையில் விநியோகிக்கப்பட வேண்டும் என்று கூறினார்.

29)

மேன்ஹோல்கள் மற்றும் ஓட்டைகள்

வழங்கியவர் பிரதிமா நந்தகுமார்

கையேடு தோட்டி தடைசெய்யப்பட்டுள்ளது, ஆனால் நடைமுறையில் உள்ளது. மார்ச் 16 அன்று, 43 வயதான பாந்த் லால் சந்தர், டெல்லியில் அடைபட்ட மேன்ஹோலில் ஏறி, தனது சகோதரர் ராம்கிஷன் மற்றும் மயக்கமடைந்த மற்றொரு உறவினர் சிவ் தாஸ் ஆகியோருக்கு உதவினார். அவர் நச்சு வாயுவை உள்ளிழுத்து மயக்கம் அடைந்தார். மூவரைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்த அவரது 10 வயது மகன், உதவிக்காக கத்தினான், ஒரு தீயணைப்புத் துறை குழு சத்தீஸ்கரிலிருந்து புலம்பெயர்ந்த தொழிலாளர்களை வெளியேற்றுவதற்காக அந்த இடத்திற்கு விரைந்தது. பாந்த் மூச்சுத்திணறலால் இறந்தபோது, ​​மற்ற இருவரும் தப்பிப்பிழைத்தனர். அவர்களில் யாரும் பாதுகாப்பு கியர் அணியவில்லை.

பாரதியா நயா சன்ஹிதா மற்றும் கையேடு தோட்டி மற்றும் அவர்களின் புனர்வாழ்வுச் சட்டம், 2013 இன் 7 மற்றும் 9 பிரிவுகளின் பிரிவு 105 (கொலைக்கு அல்ல) பிரிவு 105 (கொலை செய்யப்படாத குற்றவாளிகள்) கீழ் காவல்துறையினர் பதிவு செய்தனர்.

இவர்கள் துறை ஊழியர்கள் அல்ல அல்லது அவர்கள் ஒப்பந்தத் தொழிலாளர்கள் அல்ல என்று டெல்லி ஜால் வாரியம் தெரிவித்துள்ளது. எஸ்சி சமூகத்தின் ஒரு பகுதியாக மூன்று தொழிலாளர்களும் ஒரு தனியார் ஒப்பந்தக்காரரால் பணியமர்த்தப்பட்டனர். இந்த ஆண்கள் முறைசாரா துறையில் உள்ள “கண்ணுக்கு தெரியாத” தொழிலாளர்களின் லட்சங்களில் ஒன்றாக இருப்பதால், தொழிலாளர்கள் என ஆவணப்படுத்தப்படவில்லை என்பதால், அவர்களது குடும்பங்கள் தந்திரத்தில் விடப்படுகின்றன. பாந்த் ஒரு மனைவி, நான்கு மகள்கள் மற்றும் ஒரு மகனை விட்டு வெளியேறுகிறார்.

மாநிலங்களவையில் நடந்த பதிலில், கடந்த ஐந்து ஆண்டுகளில் நாடு முழுவதும் 294 கழிவுநீர் தொடர்பான இறப்புகள் இருப்பதாகவும், பாதிக்கப்பட்ட 249 பேருக்கு இழப்பீடு வழங்கப்பட்டதாகவும் மோடி அரசு தெரிவித்துள்ளது.

30)

மரியாதை மற்றும் திகில்

எழுதியவர் ராகுல் தேவுலபள்ளி

மார்ச் 10 அன்று, தெலுங்கானா உயர் நீதிமன்றம் தனது தீர்ப்பை ஒரு பரபரப்பான 2018 வழக்கில் வழங்கியது. பிராணே, ஒரு தலித், தனது குடும்பத்தின் விருப்பத்திற்கு எதிராக ஆதிக்கம் செலுத்தும் சாதியைச் சேர்ந்த அம்ருத்தாவை மணந்தார். அவர்கள் ஹைதராபாத்தில் உள்ள ஆர்யா சமாஜில் திருமணம் செய்துகொண்டு பொலிஸ் பாதுகாப்பை நாடினர். பல மாதங்களுக்குப் பிறகு, பிராணய் தனது கர்ப்பிணி மனைவியுடன் மருத்துவமனையில் இருந்து வெளியேறிக் கொண்டிருந்தபோது, ​​தெரியாத ஒரு மனிதன் அவரை ஒரு துணியால் சுட்டுக் கொன்றான். நீதிமன்றம் ஒப்பந்தக் கொலையாளியை -அம்ருத்தாவின் தந்தையால் -மரணத்திற்கு விதித்தது. அவரது தந்தை 2020 இல் தற்கொலையால் இறந்தார்.

"ஆரம்பத்தில், பொதுமக்கள் தம்பதியினருடன் அனுதாபம் தெரிவித்தனர். ஆனால், தற்கொலைக்குப் பிறகு, சிலர் அவரை தனது மகளை நேசித்த ஒரு தந்தையாகப் பார்க்கத் தொடங்கினர்" என்று ஏ.வி. வழக்கை விசாரித்த ஐ.பி.எஸ் அதிகாரி ரங்கநாத்.

31)

பொலிஸ் சீருடை கூட அத்தகைய வன்முறையிலிருந்து தப்பிக்க உத்தரவாதம் அளிக்காது. ஹைதராபாத்தில் உள்ள ஹயத்நகர் காவல் நிலையத்துடன் இணைக்கப்பட்ட கே. நாகமணி, ஒரு பெண் கான்ஸ்டபிள், கடந்த டிசம்பரில் வேலை செய்ய தனது இரு சக்கர வாகனத்தை சவாரி செய்து கொண்டிருந்தபோது, ​​ஒரு கார் பின்னால் இருந்து தாக்கியது. அவளுடைய சகோதரர் பர்மேஷ் காரில் இருந்து இறங்கி அவளைக் குத்தினார். அவளுடைய ஒரே ‘தவறு’ அவள் ஒரு தலித்தை மணந்தாள்.

பின்தங்கிய வர்க்க சமூகத்தைச் சேர்ந்த பர்மேஷ், சரணடைந்து, பி. ஸ்ரீகாந்தை திருமணம் செய்த தனது முதல் கணவரை விவாகரத்து செய்ததாக அவர் கோபமடைந்ததாக ஒப்புக்கொண்டார். "அவர் எங்களை கொன்றுவிடுவார் என்று அவர் முன்பே எச்சரித்தார், அவர் எந்த பயமும் இல்லாமல் அதைச் செய்தார்" என்று ஸ்ரீகாந்த் கூறினார். "அவர் இப்போது ஜாமீனில் இருக்கிறார். அத்தகைய நபர்கள் உடனடியாக தண்டிக்கப்படாவிட்டால், சாதிக்கு இடையேயான திருமணங்களைத் திட்டமிடும் தம்பதிகள் எவ்வாறு பாதுகாப்பாக உணர முடியும்?"

32)

பெருமையின் விலை

எழுதியவர் லட்சுமி சுப்பிரமணியன்

கடந்த மாதம், தலித் இளைஞர் வி. கோகுல்ராஜின் உயர்மட்ட கொலையில் தண்டனை பெற்ற எஸ். யுவராஜ், ஒரு குடும்ப விழாவில் கலந்து கொள்வதற்காக பரோலில் விடுவிக்கப்பட்டார். மேற்கு தமிழ்நாட்டில் ஒரு மேலாதிக்க இடைநிலை சாதி -சமூக ஊடக பக்கங்கள் - அவரை அவர்களின் “பெருமை” என்று மதிக்கின்றன. யுவராஜ், நிறுவனர்கோகுல்ராஜின் கொலை குறித்து பொலிசார் விசாரிக்கத் தொடங்கிய பின்னர், 2015 ஆம் ஆண்டில் 100 நாட்களுக்கு மேல் கைது செய்யப்படுவதைத் தூண்டியது.

காவல்துறையினரின் கூற்றுப்படி, 21 வயதான பொறியியல் பட்டதாரி கோகுல்ராஜ், யுவராஜ் மற்றும் அவரது கூட்டாளிகளால் தனது வகுப்புத் தோழர் ஸ்வதியுடன் பேசியதற்காக கடத்தப்பட்டார். ஒரு நாள் கழித்து, அவரது தலைகீழான உடல் ஈரோடிற்கு அருகிலுள்ள ரயில் தடங்களில் காணப்பட்டது. யுவராஜ் இறுதியில் கைது செய்யப்பட்டு கொலை குற்றவாளி. 2023 ஆம் ஆண்டில், மெட்ராஸ் உயர் நீதிமன்றம் தனது தண்டனையை உறுதி செய்தது. கோகுல்ராஜின் குடும்பத்தினர் கிட்டத்தட்ட ஒரு தசாப்தத்தை நீதி கோரி கழித்திருந்தனர். "நாங்கள் 10 ஆண்டுகளாக பயத்தில் வாழ்ந்து வருகிறோம்," என்று அவரது சகோதரர் எஸ். கலசெல்வன் கூறினார். "யுவராஜின் வரவேற்பு ஒரு குழப்பமான செய்தியை அனுப்புகிறது -அந்த சாதி குழுக்கள் அவரைப் போன்றவர்களுக்கு தொடர்ந்து ஆதரவளிக்கும். இது எங்களுக்கு இன்னும் பாதுகாப்பற்றதாக உணர வைக்கிறது."

33)

திருமண செயலாளர்கள்

வழங்கியவர் பிரதிமா நந்தகுமார்

முகேஷ் பரச்சா எந்த வாய்ப்பையும் ஏற்கவில்லை. 33 வயதான வழக்கறிஞர் தனது திருமண இடத்தை குதிரையில் அடைய விரும்பினார், ஆனால் அவரது கிராமத்தில் ஆதிக்கம் செலுத்தும் சாதிகள் அவ்வாறு செய்யும் தலித் மனிதரிடம் தயவுசெய்து எடுத்துக் கொள்ளவில்லை என்பதால், அவர் பொலிஸ் பாதுகாப்பைக் கோரினார். பிப்ரவரி 6 ஆம் தேதி, குஜராத்தின் பானாஸ்கந்தா மாவட்டத்தின் கடல்வாடா கிராமத்திற்கு 145 போலீஸ்காரர்கள் அடங்கிய குழு மாப்பிள்ளை அழைத்துச் சென்றது. திருமணம் சம்பவம் இலவசம்; உள்ளூர் போலீஸ் இன்ஸ்பெக்டரும் வாட்காம் எம்.எல்.ஏ ஜிக்னேஷ் மேவானியும் ஊர்வலத்துடன் ஒரு காரில் சென்றனர்.

பரச்சாவின் அச்சங்கள் ஆதாரமற்றவை அல்ல. குதிரை சவாரி செய்யும் ஒரு மணமகன் பல வட இந்திய மாநிலங்களில் பெருமை மற்றும் ஆதிக்கத்தின் அடையாளமாகும். அவ்வாறு செய்யும் ஒரு தலித் மனிதர் நிறுவப்பட்ட சாதி வரிசைக்கு ஒரு சவாலாகக் கருதப்படுகிறார்.

தலித் மாப்பிள்ளைகள் தங்கள் “ஆணவத்திற்காக” தாக்கப்பட்டதாக ஏராளமான வழக்குகள் வந்துள்ளன. கடந்த மே மாதம், மத்யபிராதேஷின் குவாலியரில் உள்ள ரித்தோடன் கிராமத்தில் உள்ள குதிரை வண்டியில் இருந்து நான்கு ஆண்கள் நரேஷ் ஜடவை வலுக்கட்டாயமாக இழுத்துச் சென்றனர். குற்றம் சாட்டப்பட்டவர்கள் தங்கள் வீட்டைக் கடந்து செல்வதை ஆட்சேபித்ததாகக் கூறப்படுகிறது, மேலும் மணமகனின் உறவினர்கள் மீது தண்ணீர் மற்றும் சாதி ஸ்லர்ஸை வீசியதாகக் கூறப்படுகிறது. திருமண விருந்தை குச்சிகளால் அடித்து டி.ஜே உபகரணங்கள் மற்றும் வண்டியின் விதானத்தை உடைப்பதற்கு முன்பு அவர்கள் துப்பாக்கிச் சூட்டை காற்றில் சுட்டனர்.

ராவத் குடும்பத்தைச் சேர்ந்த நான்கு உறுப்பினர்கள் மீது கராஹியா காவல் நிலையத்தில் எஃப்.ஐ.ஆர் தாக்கல் செய்யப்பட்டது. மணமகனின் உறவினர்களால் தவறாக நடந்து கொண்டதாகக் குற்றம் சாட்டிய ராவத் குடும்பத்தின் பெண்களால் எதிர் புகார் அளிக்கப்பட்டது.

பரச்சா, ஒரு வழக்கறிஞராக இருந்ததால், வன்முறையை எதிர்பார்த்தார் மற்றும் ஒரு புல்லட்டைத் தூண்டினார். மற்றவர்கள் இல்லை.

34)

சக்தி செயலிழப்பு

சக்திவாய்ந்த தலித் அரசியல்வாதிகள் கூட சாதி பாகுபாட்டால் பாதிக்கப்படுகின்றனர். அரசியல் அதிகாரமும் சட்டப் பாதுகாப்புகளும் பெரும்பாலும் பல நூற்றாண்டுகள் பழமையான தப்பெண்ணங்களை அகற்றத் தவறிவிடுகின்றன, இதனால் முக்கிய நபர்கள் கூட பாகுபாட்டோடு பிடிக்கிறார்கள். ஏப்ரல் 7 ம் தேதி, ராஜஸ்தானைச் சேர்ந்த பாஜக மூத்த தலைவரும் முன்னாள் மூன்று முறை எம்.எல்.ஏ. ஏப்ரல் 6 ஆம் தேதி ராம் நவாமியில் பிரதிஷ்டை செய்தபோது ஜூலி இருந்ததைத் தொடர்ந்து அஹுஜா ஆலயத்தை சுத்தப்படுத்த முயற்சிப்பதாக எதிர்க்கட்சி காங்கிரஸ் குற்றம் சாட்டியது. குறிப்பிடத்தக்க விமர்சனங்களை எதிர்கொண்டு “டாலிட் எதிர்ப்பு கட்சி” என்று முத்திரை குத்தப்பட்ட பின்னர், பாஜக அஹுஜாவை அதன் முதன்மை உறுப்பினர்களிடமிருந்து விரைவாக நிறுத்தியது.

35)

இந்த ஆண்டின் தொடக்கத்தில், பீகாரைச் சேர்ந்த சிபிஐ (எம்.எல்) சட்டமன்ற உறுப்பினர் கோபால் ரவிதாஸ் புகார் அளித்தார், உள்ளூர் மக்கள் ஒரு தலித் என்பதால் ஒரு அரசு பள்ளி கட்டிடத்தை திறந்து வைப்பதைத் தடைசெய்ததாகக் கூறினர். இந்த சம்பவம் குடியரசு தினத்தன்று, பாட்னா மாவட்டத்தில் உள்ள பார்சா பஜார் காவல் நிலைய பகுதிக்குள் நிகழ்ந்தது. அவரது புகாரைத் தொடர்ந்து, போலீசார் ஒரு எஃப்.ஐ.ஆர் பதிவுசெய்தனர், திட்டமிடப்பட்ட சாதிகள் மற்றும் திட்டமிடப்பட்ட பழங்குடியினரின் பிரிவுகளை (அட்டூழியங்களைத் தடுப்பது) சட்டத்தைப் பயன்படுத்தினர். குடியரசு தினத்தன்று கொடி-ஹொய்டிஸ்டிங் நிகழ்வில் கலந்து கொள்வதை கிராமவாசிகள் கூட தடுத்து நிறுத்தியதாக ரவிதாஸ் குற்றம் சாட்டினார்.

Comments

Popular posts from this blog

19.01.2025...Untouchablity News.....अछूत समाचार.தீண்டாமை செய்திகள்.by Team சிவாஜி. शिवाजी .Shivaji.asivaji1962@gmail.com.9444917060.

Massacre on UNTOUCHABLES by Caste Hindus.unforgettable in life..Series..1.

How SC.ST MPs elected in General Seats in all India ?